وهابیت و توحید صفحه 83

خدا) ؛ زیرا ترساندن آنان او را از دعوتش به توحید خدا دلیل است بر اعتقاد آنان درباره شریکانشان به اینکه آنان مستقل در ضرر رساندن می‌باشند، همان‌گونه که به شعیب (ع) گفتند: (ما نمی‌گوییم جز آنکه برخی از خدایان ما ضرری به تو رسانده‌اند) . پس این آیه دلالت دارد بر اینکه مشرکان در حق خدایان خود نفوذ و مشارکت در ملک خدا را معتقد بودند.(1)

همچنین می‌گوید:

از جمله شواهدی که دلالت می‌کند بر اینکه مشرکان در حق خدایان خود از غیر خدا اعتقاد به نفع و ضرر و امثال آنها داشتند که مستلزم مشارکت در ملکیت [با خداست] قول خداوند متعال است: (به خاطر بیاور) روزی را که خداوند همه آنان را بر می‌انگیزد، سپس به فرشتگان می‌گوید: آیا اینها شما را پرستش می‌کردند؟ ! آنها می‌گویند: منزّهی (از اینکه همتایی داشته باشی) ! تنها تو ولی مائی، نه آنها؛ (آنها ما را پرستش نمی‌کردند) بلکه جنّ را پرستش می‌نمودند؛ واکثرشان به آنها ایمان داشتند! (آری) امروز هیچ یک از شما نسبت به دیگری مالک سود وزیانی نیست! وبه ظالمان می‌گوییم: بچشید عذاب آتشی را که تکذیب می‌کردید!) و قول خداوند متعال: (او شب را در روز داخل می‌کند وروز را در شب؛ وخورشید وماه را مسخّر (شما) کرده، هر یک تا سرآمد معینی به حرکت خود ادامه می‌دهد؛ این است خداوند، پروردگار شما؛ حاکمیت (در سراسر عالم) از آن اوست: وکسانی را که جز او