وهابیت و توحید صفحه 84

می‌خوانید (و می‌پرستید) حتی به اندازه پوست نازک هسته خرما مالک نیستند!) و قول خداوند متعال: (او کسی است که در آسمان معبود است ودر زمین معبود؛ واو حکیم وعلیم است! پر برکت وپایدار است کسی که حکومت آسمان‌ها وزمین وآنچه در میان آن دو است، از آن اوست؛ وآگاهی از قیام قیامت نزد اوست وبه سوی او بازگردانده می‌شوید! کسانی را که غیر از او می‌خوانند قادر بر شفاعت نیستند. . . .

ما از این جمله مبارک می‌فهمیم که مشرکان در مورد شریکان خود معتقد بودند که آنان مالک شفاعت به نحو استقلال می‌باشند بدون اعتقاد بر توقف شفاعت آنان بر اذن از جانب خدا برای هر کسی که می‌خواهد و رضایت می‌دهد. و معنای آیه این است که آنان برای شریکان خود نفوذی در ملکیت و شریکی در آن به جهت منزلت آنان نزد خداوند قرار داده‌اند؛ زیرا بینشان و بین خدا علاقه‌ای است که آنان را به خداوند مخصوص نموده به سبب ولادتی که آنان گمان کرده‌اند یا غیر آن، و لذا صدا زدن آنان و خضوع در برابرشان عبادت به حساب می‌آمد؛ زیرا هنگامی که آنان برای شریکان خود در ملک شریک قائل شدند در حقیقت برای ایشان در وجود خودشان نیز شریک قائل شدند. آن‌گونه که خداوند متعال می‌فرماید: (وشفیعانی را که شریک در شفاعت خود می‌پنداشتید، با شما نمی‌بینیم! پیوندهای شما بریده شده است؛ وتمام آنچه را تکیه‌گاه خود تصوّر می‌کردید، از شما دور وگم شده‌اند!) و بدین جهت است که صدا زدن و خضوع نسبت به آنان عبادت به حساب می‌آید؛ زیرا خود را بنده خدایانشان