نوجوان و توحید صفحه 111

که به جسم ها وارد می شوند، تفاوتی خواهد بود و باز در این صورت برای چه می گویید آن جسم حادث و آنچه وارد شده قدیم است؟ باید به عکس باشد؛ یعنی جسم قدیم و آنچه حلول کرده، حادث باشد. حال چگونه پروردگاری که آفریننده موجودات و پیش از وجود همه آفریده ها است، نیازمند جا و مکان باشد؟ مگر خداوند پیش از محل و پیش از موجودات جهان، هستی، غنا و استقلالی نداشته است؟ بنا بر حرف شما، خدا در حال دگرگونی و کاستی خواهد بود. در نتیجه، از بین می رود و فانی خواهد شد و اگر باور شما بر این است که وارد شدن، سبب دگرگونی نیست، لازم است حرکت و سکون، سیاه و سفید و رنگارنگ شدن را نیز دگرگونی ندانید و پروردگار جهان را با صفت های گوناگون آفریده ها توصیف کنید. در نتیجه، خداوند بزرگ را حادث و محدود و نیازمند و ضعیف ببینید و از این باورتان باکی نداشته باشید. دسته اول از بت پرستان پس از شنیدن استدلال پیامبر گفتند: ما باید این موضوع را بررسی کنیم، سپس پاسخ سخنان شما را بگوییم.

سپس رسول اکرم صلی الله علیه و آله به دسته دوم رو کرد و فرمود: شما می گویید گروهی از گذشتگان چون پیوسته در برابر پروردگار جهان عبادت می کردند، ما هم این بت ها را به شکل صورت های آنان، ساخته ایم و آنان را بزرگ می داریم. در صورتی که شما در برابر این صورت ها عبادت و سجده می کنید و چهره های خود را روی خاک می گذارید و تا این اندازه در برابر آنها سر تسلیم فرود می آورید، پس نسبت به پروردگار جهان چگونه ابراز بندگی خواهید کرد؟ آیا بالاتر از سجده کردن و صورت بر خاک نهادن عملی هست؟ آیا در این صورت، بزرگداشت این بت ها با تجلیل پروردگار جهان برابر نخواهد بود؟ اگر