نوجوان و توحید صفحه 15

افکنده است؛

سوم، ابزار شناخت آنان (مانند گوش) که از سخن حق نفرت دارد.(1)

2. هواپرستی

بسیار حیرت آور بود و آن مرد با ایمان نمی توانست باور کند که شماری از مسلمانان حاضرند تا پای جان از پیامبرشان دفاع کنند و شربت شهادت بنوشند و از طرف دیگر، افرادی نیز با رفتارهای دوگانه به اسلام آسیب برسانند. او با چشم خود می دیدی، شماری مسلمان نما نزد پیامبراکرم صلی الله علیه و آله می آمدند و با ظاهری آراسته و مردم فریب، با دقت سخنان آن حضرت را می شنیدند، ولی پس از دور شدن از پیامبر سرشت پلید خود را نشان می دادند. آنان سخنان پیامبر را به ریشخند می گرفتند. کنایه های آنان درباره شخص پیامبر و سخنان پر بارش به قدری زننده بود که نشان می داد آنان به خدا وحی آسمانی ایمان نیاورده اند. قرآن در این زمینه چنین می فرماید:

گروهی از آنان به سخنانت گوش فرا می دهند، ولی هنگامی که از نزد تو خارج می شوند، به کسانی که خداوند به آنان دانش بخشیده (از روی ریشخند) می گویند: این مرد الآن چه گفت؟ آنان کسانی هستند که خداوند بر قلب هایشان مهر نهاده و از هوای نفسشان پیروی کرده اند. (بنابراین چیزی نمی فهمند). (محمد: 16)(2)

آن مرد با ایمان پس از شنیدن این آیه، دریافت که آن مردان دو چهره، منافق هستند؛ کسانی که هواپرستی، قدرت درک حقیقت را از آنان گرفته و پرده بر قلبشان افکنده است. به گونه ای که قلب هایشان هم چون