نوجوان و توحید صفحه 34

نیکی یاد می کردند. او تا مطلبی را خوب درک نمی کرد، به آسانی از آن نمی گذشت. همین ویژگی سبب شده بود که او در شمار شاگردان ممتاز و نزدیکان امام رضا علیه السلام قرار گیرد. پدرش خالد نیز از یاران امام کاظم علیه السلام بود.

روزی حسین بن خالد، هنگام تلاوت آیات قرآن، با این آیه روبه رو شد که: «سوگند به آسمان که راه های فراوان دارد». مفهوم این آیه برای وی روشن نبود. او برای دریافتن این آیه، به آسمان رو می کرد و دور دست ها را می نگریست و همه ستارگان و آنچه را در آسمان بود از نظر می گذراند، ولی راه های آسمانی را که در قرآن به آن اشاره شده بود، نمی دید. او می دانست که با یک مسأله پیچیده علمی روبه روست که نیاز به تفسیر دارد و در پی فرصتی بود تا امام رضا علیه السلام وی را ملاقات کند؛ زیرا تنها امام علیه السلام بود که می توانست به پرسش او پاسخ بگوید. بنابراین، نزد آن حضرت رفت و از معنا و تفسیر این آیه پرسید. امام فرمود:

_ این آسمان، راه هایی به سوی زمین دارد.

این پاسخ نمی توانست پاسخ کامل او باشد. این بار پرسید:

_ چگونه می تواند راه ارتباطی با زمین داشته باشد، در حالی که خداوند می فرماید: «آسمان ما بی ستون است».

امام به حسین بن خالد فرمود:

_ عجیب است. مگر خداوند نمی فرماید: بی ستونی که دیده شود؟

_ پس ستون هایی هست، ولی شما آن را نمی بینید.(1)