نوجوان و توحید صفحه 76

او موافق نبودند و آن را با دیدگاه توحیدی ائمه اطهار یکسان نمی دانستند. وقتی که اعضا، بحث را بی سرانجام دیدند، به پیشنهاد جوان عمل کردند. آنان نامه ای به مولایش حسین بن علی نوشتند. هرچند می دانستند به سبب دوری مسافت، جواب نامه دیر به دستشان می رسد. آنان می دانستند که ائمه، مفسران حقیقی قرآن هستند و هر چقدر هم علم پیشرفت کند، باز بشر به آنان نیازمند است. امام در پاسخشان چنین نوشت:

به نامه خداوند بخشنده مهربان

از این پس، در قرآن مجادله و گفت وگوی ناآگاهانه نکنید؛ چرا که من از جدّم رسول خدا شنیدم که فرمود: هرکس درباره قرآن بدون علم و آگاهی سخن بگوید، جایگاه او در آتش است. خداوند خود به زیبایی صمد را تفسیر کرده و فرموده است: نه زاد و نه زاده شد و احدی مانند او نیست. آری، صمد کسی است که از چیزی به وجود نیامده و در چیزی وجود ندارد و بر چیزی قرار نگرفته و آفریننده اشیا است. به قدرتش، همه چیز را آفریده و به اراده اش، آنچه فناناپذیر است، از هم متلاشی می شود و به علمش آنچه برای ماندن خلق کرده است، باقی می ماند. اوست خداوند صمد.(1)

توحید ذاتی در روایات

دو سپاه در برابر یکدیگر صف بستند و پس از مدتی جنگ آغاز شد. او که از یاران شجاع امام علی علیه السلام بود، به سپاه دشمن حمله کرد. صدای شمشیر و هیاهوی دشمن سبب نمی شد که او دست از جنگ بکشد. لحظاتی از آغاز جنگ گذشته بود. ناگهان شمشیرش را به زیر آورد و قصد داشت خود را به امام برساند. او می خواست پاسخِ پرسشی را که نمی دانست، از مولایش بپرسد و با آسودگی خیال بجنگد.