خلاصه دروس عقاید: توحید صفحه 29

حضرت فرمودند: خدای تو را رحمت کند.(1)

این روایت نیز به صراحت گویای آن است که معرفت خدای متعال از طریق شناخت خلق او محقّق نمی گردد، بلکه این خلق خداست که به واسطۀ معرفت خدا مورد شناخت قرار می گیرد. پس توجّه به سوی خلق باید از ناحیۀ معرفت خدا صورت گیرد. در این صورت، هر چه مردم در خلق بیش تر توجّه کنند، آثار معروف خویش را در آن ها بیش تر می یابند.

معرّفی خدا به واسطۀ اسماء الهی

امیرمؤمنان (علیه السّلام) در روایتی که از ایشان نقل شده می فرمایند:

فَأَسْأَلُکَ بِاسْمِکَ الَّذِی ظَهَرْتَ بِهِ لِخَاصَّهِ أَوْلِیَائِکَ فَوَحَّدُوکَ وَ عَرَفُوکَ فَعَبَدُوکَ بِحَقِیقَتِکَ أَنْ تُعَرِّفَنِی نَفْسَکَ لِأُقِرَّ لَکَ بِرُبُوبِیَّتِکَ عَلَی حَقِیقَهِ الْإِیمَانِ بِکَ وَ لَا تَجْعَلْنِی یَا إِلَهِی مِمَّنْ یَعْبُدُ الِاسْمَ دُونَ الْمَعْنَی وَ الْحَظْنِی بِلَحْظَهٍ مِنْ لَحَظَاتِکَ تَنَوَّرْ بِهَا قَلْبِی بِمَعْرِفَتِکَ خَاصَّهً....(2) از تو می خواهم به اسمی که با آن به اولیای خاصّ خویش ظاهر شدی، پس یگانگی تو را پذیرا شدند و تو را شناختند و به حقیقت تو، تو را عبادت کردند، خودت را به من بشناسانی تا با ایمان حقیقی به تو، به ربوبیّتت اقرار کنم. خداوندا! مرا از کسانی قرار مده که اسم را بدون معنا پرستش می کنند. به من با عنایتی از عنایاتت