خلاصه دروس عقاید: توحید صفحه 40

«وَیَزِیدُ اللَّهُ الَّذِینَ اهْتَدَوْا هُدًی »(1) ؛ آنان که قبول هدایت می کنند، خداوند هدایتشان را افزون می نماید.

هر مرتبه ای از معرفت، شکری خاص و وظیفه ای جدید در پی دارد و به سبب این اطاعت ها و شکرها، تقرّب به سوی

خدای متعال بیش تر می گردد و معرفت او فزونی می یابد.

امام رضا (علیه السّلام) در تفسیر آیه «اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ »

می فرمایند:

«اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِیمَ » اسْتِرْشَادٌ بِهِ وَ اعْتِصَامٌ بِحَبْلِهِ وَ اسْتِزَادَهْ فِی الْمَعْرِفَهْ بِرَبِّهِ وَ بِعَظَمَتِهِ وَ بِکِبْرِیَائِه.(2) {ما را به راه راست هدایت کن} به معنای راه جستن به تربیت الهی او، چنگ زدن به رشتہ استوار الهی، طلب فزونی معرفت پروردگار و عظمت و بزرگی اوست.

پس مؤمنان درهردرجه و مرتبه ای از ایمان و معرفت که باشند، همیشه از خداوند متعال، فزونی معرفت و ادبِ حضور در محضرش را طلب می کنند.

روایات به ظاهر مخالف با این که معرفت، صنع خداست

در مقابل روایاتی که معرفت را فعل خدای متعال بیان می نمودند، با روایاتی مواجه می شویم که ظاهراً معرفت را همانند سایر وظایف دینی و اعمال عبادی ، فعل بندگان دانسته و آنان را موظّف