خلاصه دروس عقاید: توحید صفحه 44

تنها کسی خدا را عبادت می کند که او را شناخته باشد. امّا کسی که خدا را نشناخته باشد، خدا را این گونه (مانند بیش تر مردم) از سر گمراهی می پرستد.

پرسیدم: معرفت خدا به چه معناست؟

فرمودند: تصدیق خدای عزّوجلّ و تصدیق رسولش (صلّی الله علیه وآله) و پذیرش ولایت علی (علیه السّلام) و اقتدا به ائمۀ هدی(علیهم السّلام) و تبرّی از دشمنان آن ها به سوی خداوند عزیز. معرفت خدای عزّوجلّ همین است.

و در برخی دیگر به معنای معرفتی است که همیشه عملی مناسب خود را در پی دارد و از این جهت، آن را عبادت و شکر نیز می توان دانست؛ همان گونه که در تفسیر آیه « وَلِتُکَبِّرُوا اللَّهَ عَلَی مَا هَدَاکُمْ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ »(1) وارد شده است که امام (علیه السّلام) فرمودند:

اَلشُّکْرُ اَلْمَعْرِفَهُ.(2)

انسداد راه معرفت خدا از سوی بندگان

در این بخش، ابتدا چند نمونه از روایاتی که گویای ناتوانی قوای بشری از معرفت خدا و نهی از تفکّر و تکلّم دربارۀ خداوند می باشند را بیان می نماییم و پس از آن، به توضیح نقش عقل و پیامبران و اوصیای الهی در معرفت خدای تعالی می پردازیم.

1. امام صادق (علیه السّلام) در رابطه با سخن گفتن و اندیشه دربارۀ خدای متعال فرمودند: