خلاصه دروس عقاید: توحید صفحه 60

مَوْصُوفٌ بِهِ وَ إنَّمَا یَصِفُهُ الْوَاصِفُونَ عَلَی قَدْرِهِمْ لَا عَلَی قَدْرِ عَظَمَتِهِ وَ جَلَالِهِ تَعَالَی اللهُ عَنْ أَنْ یُدْرِکَ الْوَاصِفُونَ صِفَتَهُ عُلُوّاً کَبِیراً.(1) خداوند بلندپایه تر از آن است که وصف کنندگان بتوانند اندازۀ صفتی را که او بدان موصوف است، درک کنند. وصف کنندگان او را به اندازۀ [ادراک] خود وصف می کنند، نه به اندازۀ عظمت و بزرگی او. به یقین، خدا برتر از آن است که وصف کنندگان بتوانند صفت

او را دریابند.

امام کاظم (علیه السّلام) نیز در مورد پرهیز از توصیف خداوند عزّوجلّ به غیر اوصافی که او خودش را با آن ها وصف کرده و دخالت ندادن عقل و فکر در توصیف خداوند، چنین می فرمایند:

فَصِفُوهُ بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَکُفُّوا عَمَّا سِوَی ذَلِکَ.(2) او را وصف کنید به آنچه خودش را با آن وصف کرده است، و از غیر آن خودداری کنید.

نکتۀ دوم

با توجّه به روایاتی که تا این جا مطرح گردید و سایر روایات مشابهی که در این زمینه از اهل بیت (علیهم السّلام) نقل گردیده ، معلوم می شود منظور روایاتی که در مورد نفی صفات از خداوند متعال به صورت مطلق وارد شده، نظیر این فرمایش

امیرمؤمنان (علیه السّلام) که: