مبانی قرآنی خطبه ی فدکیه جلد 3 صفحه 383

در پایان روایت آمده است:

« فسقطت فاطمهُ عَلی وجهها و هی تقول: الویل، ثم الویل لمن دخل النار ؛ (1) بعد از شنیدن این سخن از رسول خدا صلی الله علیه و آله فاطمه علیها السلام با چهره بر زمین افتاد و فریاد برداشت ای وای، ای وای، ای وای بر کسی که داخل آتش گردد».

این زلال معارف و معرفت، از چشمه جوشان وحی، جان فاطمه علیها السلام را لبریز و مالامال کرده بود، و فروغ این معرفت در بخش هایی از خطبه حق نما و معرفت آفرین آن حضرت نمایان گشت؛ یعنی جلوه ای از مرگ و معاد و زندگی ابدی و جهنم و بهشت را فرا روی آن عهدشکنان و حق پوشان قرار داد.

مرگ و معاد از نگاه فاطمه علیها السلام

اشاره

مرگ و معاد از منظر حضرت فاطمه از دو نگاه ساطع است:

نگاه اول: مرگ، اوج تعالی انسان

مرگ دریچه ای است به اوج تعالی و بالندگی انسان، و مشرق فروزانی است که خورشید جمال انسانیت از آن نمایان می گردد. وقتی آن حضرت سخن از رحلت رسول خدا صلی الله علیه و آله می گوید، چنین افق رفیعی را می گشاید؛ افقی که گستره آن تا همجواری خدا و مقام قرب و «عند» نمایان است. حضرت فاطمه فرمود:

ثُمَّ قَبَضَ اللهُ نَبیَّهُ صلی الله علیه و آله قَبْضَ رَأفَهٍ و اخْتِیَار، رَغْبَهً بِأبی صلی الله علیه و آله عَنْ هذِهِ الدَّارِ، مَوْضُوعاً عَنْهُ العِبْ وَ الأوْزارُ، مُحْتَفٍ بِالْمَلائِکَهِ الْاَبْرَار، وَ مُجاوَرَهِ المَلِکِ الجَبَّارِ، وَ رِضْوانِ الرَّبِ الغَفَّارِ ...؛ (2) سپس از روی گزینش و مهربانی، جوار خویش را بدو ارزانی داشت و رنج این جهان که خوش نمی داشت، از دل او برداشت. او را در جهان فرشتگان مقرب گماشت و چتر دولتش را در همسایگی خود افراشت و طغرای مغفرت و رضوان را به نام او نگاشت. درود خدا و برکات او بر محمد صلی الله علیه و آله رسول رحمت، امین وحی و رسالت و گزیده از آفریدگان باد.