تجلی توحید در نظام امامت (سلسله مباحث امامت و مهدویت 12) صفحه 38

برحسب بعضی تفاسیر،(1) روز ظهور و فتح آن حضرت است. روزی است که کفار را ایمان آوردن در آن روز سود نمی بخشد و مهلت داده نمی شوند.(2)

چنان که در احادیث است: قریه ای نمی ماند مگر آنکه در آن ندای «لا إله إلا الله» بلند شده و اسلام جهان گیر می شود(3) و این همه دوئیت هایی که از جهت اختلاف نظام ها و حکومت ها و رژیم ها و به اسم نژاد و وطن ساخته شده، ملغی می گردد و مرزهایی که با آن ها زورمندان، دنیا را تقسیم کرده و افراد بشر را از هم جدا و بیگانه ساخته اند، از میان برداشته می شود.

در آن عصر، برکات و آثار عقیده و ایمان به خدا آشکار می شود، و برحسب آیه: َوَلًو أَنَّ أَهْلَ الْقُرَی آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِم بَرَکات مِنَ السَّمآءِ وَالأَرْضِ )(4)

«و چنانچه مردم آبادی ها همه ایمان آورده و پرهیزکار می شدند، همانا ما درهای برکات آسمان و زمین را بر روی آنان می گشودیم».

درهای برکات آسمان و زمین به روی مردم و دنیای مؤمن گشوده

1- . فیض کاشانی، تفسیر الصافی، ج4، ص160؛ ج5، ص171؛ حویزی، تفسیر نورالثقلین، ج5، ص319.
2- . رجوع شود به تعلیقه 4.
3- . عیاشی، تفسیر، ج1، ص183.
4- . اعراف، 96.