آینه غدیر در روایت شیعه و اهل سنت صفحه 636

دعوت می کنند این جماعت در روز قیامت نصرت و یاری نمی شوند، و در این جهان گرفتار لعنت خواهند شد و در روز رستاخیز نیز از خیر و برکت محروم خواهند گردید.

آیه درباره فرعون و پیروان اوست و مقصود از مقبوحین در آیه شریفه کسانی هستند که از خیر محروم و به دور هستند.

معاویه در روز صفین مکر و خدعه کرد، تا شاید خود را از مضمون این حدیث رها کند، مگر گرفتار طعن و ایراد اصحابش قرار نگیرد، لذا گفت:

من او را نکشته ام بلکه کشند گان او کسانی هستند که وی را از منزلش بیرون کردند و در این میدان جنگ حاضر نمودند، و با این فریب و نیرنگ خود را از خطر شورش اطرافیانش نجات داد.

امیرالمؤمنین علیه السلام در این باره فرمود اگر مطلب چنین است پس بنا بر این تأویل قاتل حمزه سیدالشهدا حضرت رسول صلی الله علیه و آله می باشد که او را از منزلش بیرون آورد و در جنگ احد شرکت داد تا سرانجام کشته شد، و با این جواب معاویه ملزم شد و نتوانست جواب گوید.

و باز در گفتگوهایی که در اطرافیان او پیدا شد، به حیله و جواب دیگری متوسل شد، او که در خدعه و نیرنگ سرآمد بود گفت: آری فرقه باغیه ما هستیم که برای گرفتن خون عثمان قیام کردیم. معاویه باغیه را از بغاء که به معنی طلب است گرفت و بار دیگر اطرافیانش را ساکت کرد، اما او و یارانش خود را به غفلت می زدند، معاویه در هر دو معنی خطا کرده است، معنی اول که روشن و واضح است و احتیاج به رد ندارد امّا معنی دوم هم باغیه به آن معنی که معاویه گفت هیچ تناسبی ندارد، زیرا حضرت رسول صلی الله علیه و آله فرمود: عمار آنان را به طرف بهشت، و آنها عمار را به طرف دوزخ دعوت می کنند و پر واضح است که باغیه در اینجا «گفتار رسول مکرم» به معنی بغی مذموم است که از طرف شارع مقدس نهی شده است، همانطور که در قرآن آمده است:

«و ینهی عن الفحشاء و المنکر و البغی».

و این «بغی» با معنی طلب ارتباطی ندراد.

پس از کشته شدن عمار برای کسی شبهه ای باقی نماند که معاویه پیشوای «فئه