امام شناسی و پاسخ به شبهات (امامت در حدیث) صفحه 504

1- 2009. فیض القدیر، ج 1، ص 169.

2- 2010. فتح الباری، ج 8، ص 54، کتاب المغازی.

3- 2011. فیض القدیر، ج 1، ص 52.

4- 2012. فیض القدیر، ج 1، ص 120.

به رسول خداصلی الله علیه وآله نسبت داده اند و این به نوبه خود دلالت بر صحّت یا حسن حدیث دارد. از جمله این افراد عبارتند از:

1 - ابوالحسن مسعودی.(1)

2 - ابن عبد البرّ.(2)

3 - محمّد بن طلحه.(3)

4 - صفوری.(4)

5 - فضل بن روزبهان؛ او می گوید: «حدیث الطیر مشهور، وهو فضیله عظیمه ومنقبه جسیمه»؛ «حدیث طیر مشهور است، و آن فضیلتی بزرگ به حساب می آید».(5)

نووی می گوید: «علما گفته اند: سزاوار است کسی که قصد دارد حدیثی را روایت کرده یا آن را نقل کند، در ابتدا نظر کرده، اگر آن را صحیح یا حسن می بیند، بگوید: قال رسول اللَّه کذا یا فَعَله و یا نحو این تعبیرها که از صیغه های جزم است، ولی اگر حدیث نزد او ضعیف است، نگوید: قال یا فَعَل یا اَمَر یا نَهی و شبیه این تعبیرها از صیغه هایی که دلالت بر جزم و یقین دارد، بلکه بگوید: از ایشان این گونه روایت شده، یا می شود، یا ذکر می شود، یا حکایت می شود، یا گفته می شود، یا به ما رسیده است و شبیه این گونه تعبیرها. و خداوند عالم تر است».(6)

سیوطی نیز می گوید: «آنچه به صیغه جزم و یقین است؛ مثل قال یا فَعَل یا اَمَر و رَوی و ذَکر فلان، حکم به صحّت آن از کسی است که حدیث به او نسبت داده شده است؛ زیرا نمی توان حدیثی را به صورت جزم از پیامبر نقل کرد جز آن که نزد انسان به طور صحیح از او نقل شده باشد».(7)

6 - خوارزمی حنفی، (568 ه.ق)، از ابن مردویه نقل می کند که «حدیث طیر»