امامت و فلسفه خلقت صفحه 322

1- 1098. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 15، ص 132، ذیل نامه 28.

2- 1099. سوره طه، آیه 41.

3- 1100. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 33، ص 67؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 15، ص 193. {20 جلدی}.

4- 1101. ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج 15، ص 194، {20 جلدی}.

5- 1102. حاجی سبزواری، رسائل حکیم سبزواری، ص 684.

6- 1103. سوره انبیاء، آیه 27.

7- 1104. علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 7، ص 44: وبنا یفتح وبنا یجتم.

8- 1105. حسن زاده آملی، انسان کامل از دیدگاه نهج البلاغه، ص 73.

اولیای خدا، از هرگونه خطا و گناه به دور هستند(1) و از علم و آگاهی ژرف و بلندی نسبت به ماهیت زشتی، پلیدی و عذاب گناه برخوردارند و علمی که خداوند پیرامون امور دنیایی به آنها داده است، راه هرگونه خطا و انحراف را برای آنها می بندد.(2)

از غیب - به اذن خدا - آگاهی دارند،(3) از مرگ نمی ترسند،(4) بر یقین کامل هستند،(5) امام موجودی است که اگر کسی او را نشناسد و بمیرد، به مرگ جاهلی مرده است.(6) ویژگی های ولایت در آنها است،(7) و در یک کلام: "لا یقاس بآل محمّدعلیهم السلام أحدٌ".(8)

برخی وظایف حجت ها و اولیای الهی

نجات، دستگیری و هدایت: "إنّما الأئمّه قوام اللَّه علی خلقه وعرفانه علی عباده. لا یدخل الجنّه إلّا من عرفهم..."؛ "مثل أهل بیتی فیکم کمثل سفینه النوح،