امامت و فلسفه خلقت صفحه 91

امامت و فلسفه خلقت در قرآن

در این بخش، طی سه فصل، ابتدا سیمای امام و حجّت الهی در پرتو آیات قرآنی معرفی می شود، سپس فلسفه خلقت از نظر قرآن مجید بررسی می شود و آن گاه خاطر نشان می شود که جایگاه امام از منظر قرآن در کدام قالب و معنای فلسفه خلقت می گنجد.

فصل یکم: سیمای امام در قرآن

1. تفاوت و تفضل برخی از انسان ها بر برخی دیگر، از نظر قرآن مورد پذیرش است؛ «وَقَدْ خَلَقَکُمْ أَطْواراً»(1) «اُنْظُرْ کَیفَ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلی بَعْضٍ»(2) و این برتری و فضیلت تا اصل خلقت پیش رفته است، «وَهُوَ الَّذِی جَعَلَکُمْ خَلآئِفَ الْأَرْضِ وَرَفَعَ بَعْضَکُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ»(3) «وَلَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَإِبْراهِیمَ وَجَعَلْنا فِی ذُرِّیتِهِمَا النُّبُوَّهَ وَالْکِتابَ»(4) در این میان، امام، خلیفه و حجت الهی در رأس هرم هستی قرار دارد.

2. امام، حجت و پیشوای الهی، همان خلیفه اللَّه است و خلافت طرحی است الهی و خلیفه تنها به اذن او، به این مقام می رسد، «یا دَاوُدُ إِنّا جَعَلْناکَ خَلِیفَهً