امامت و فلسفه خلقت صفحه 93

1- 277. سوره ص، آیه 26.

2- 278. سوره بقره، آیه 30.

3- 279. سوره آل عمران، آیه 49؛ «وَأُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْی الْمَوْتی بِإِذْنِ اللَّهِ»؛ سوره مائده، آیه 110.

4- 280. سوره شعراء، آیه 63: «فَأَوْحَینا إِلی مُوسی أَنِ اضْرِبْ بِعَصاکَ الْبَحْرَ».

5- 281. سوره نمل، آیه 40: «قالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتابِ أَنَا آتِیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ یرْتَدَّ إِلَیکَ طَرْفُکَ».

6- 282. سوره کهف، آیه 82؛ «إِنّا مَکَّنّا لَهُ فِی الْأَرْضِ وَآتَیناهُ مِن کُلِ ّ شَی ءٍ سَبَباً».

7- 283. سوره انبیاء، آیه 72؛ «وَجَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یهْدُونَ بِأَمْرِنا وَأَوْحَینا إِلَیهِمْ فِعْلَ الْخَیراتِ وَإِقامَ الصَّلوهِ وَإِیتآءَ الزَّکَوهِ وَکانُوا لَنا عابِدِینَ».

8- 284. سوره یونس، آیه 35: «أَفَمَنْ یهْدِی إِلَی الْحَقِ ّ أَحَقُّ أَنْ یتَّبَعَ أَمَّنْ لا یهِدِّی إِلّا أَنْ یهْدی فَما لَکُمْ کَیفَ تَحْکُمُونَ».

6. امام، وجودی است که در سایه صبر به مقامی رسیده است که هستی را به فرمان الهی هدایت می کند،(1) امامت مقامی بالاتر از نبوت است.(2)

7. جهان هستی هیچ گاه از وجود امام خالی نمی ماند، «بَقِیتُ اللَّهِ خَیرٌ لَّکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ»(3) «کَلِمَهً باقِیهً»(4) «إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ» «وَلِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ»(5) «وَلَقَدْ وَصَلْنا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ یتَذَکَّرُونَ»(6) «إِنِّی جاعِلٌ فِی الْأَرْضِ خَلِیفَهً»(7) جمله اسمیه دلالت بر استمرار کند؛ لذا نفرمود: "جعلت" یا "أجعل" یا "سیجعل فی الأرض خلیفه".

8. تمام تصرّفات و شؤونات او به اذن خداست؛ چون او عبد اللَّه است،(8) نصب و اعطای مقام امامت به دست خداوند است؛ «إِنِّی جاعِلُکَ لِلنّاسِ إِماماً».(9)

9. سرانجام در سرای آخرت نیز وجود او محور است؛ «یوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ».(10)

فصل دوم: فلسفه خلقت از نظر قرآن

از نظر قرآن، جهان آفرینش بی هدف، از روی اتفاق و کورکورانه خلق نشده است؛ «وَما خَلَقْنَا السَّمآءَ وَالْأَرْضَ وَما بَینَهُما باطِلاً»(11) «رَبُّنا الَّذِی أَعْطی