و بالاخره، این نظام امامت است که تبلور عقیده توحید در آن ظاهر می شود، و جامعه بی امتیاز توحیدی [9]، و امت واحد، و دین واحد و قانون واحد و حکومت واحد، و جهانی و همیشه نو و مترقّی اسلام را، تحقّق می بخشد.
چنانکه از بعضی روایات که در تفسیر آیه کریمه (فمن کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملاً صالحاً ولا یشرک بعباده ربه أحداً) [10] استفاده می شود، شرک نور زیدن به عبادت خدا، این است که نظام دیگری را غیر از نظام امامت، که نظام الهی است، نپذیرد، و برای ائمّه: که این ولایت را دارند، شریک قرار ندهد.
از جمله در تفسیر عیاشی، روایت شده است از حضرت صادق علیه السلام که از آن حضرت سؤال شد از این آیه، فرمود:
«العمل الصالح المعرفه بالائمه، ولا یشرک بعباده ربه أحداً التسلیم لعلی علیه السلام لا یشرک معه فی الخلافه من لیس ذلک له ولا هو من أهله =«عمل صالح»، معرفت ائمه است «و شریک در عبادت پروردگارش قرار ندهد احدی را» تسلیم علی علیه السلام بودن، کسی را که خلافت برای او نیست و اهل آن نمی باشد. با او (علی علیه السلام) شریک قرار ندهد».
واز تفسیر علی بن ابراهیم قمی، از حضرت صادق علیه السلام روایت شده است که در تفسیر «ولا یشرک بعباده ربه أحداً» فرمود:
«لا یتخذ مع ولایه آل محمد صلوات الله علیهم غیرهم و ولایتهم العمل الصالح، من أشرک بعباده ربه فقد أشرک بولایتنا، وکفر بها، وجحد أمیر المؤمنین علیه السلام حقه و ولایته =با ولایت
آل محمد صلوات الله علیهم ولایت غیر ایشان را نگیرد، و ولایت ایشان عمل صالح است؛ کسی که شرک ورزد به عبادت پروردگارش، پس به تحقیق شرک ورزیده است به ولایت ما و کافر به آن شده و جاحد ومنکر حق و ولایت امیر المؤمنین علیه السلام شده است».
از آنچه در این گفتار بیان شد، معلوم گردید که: امامت نیز مثل نبوّت از اموری است که به نصب و جعل الهی می باشد و نصب آن فقط حق خدا است که بر حسب حکمت و دلائل عقلیه محکم، مثل قاعده لطف، لازم است.
و خلاصه این است که تصرّف در امور عامّه و رتق و فتق امور و حلّ و فصل کارها و إعمال ولایت بر خلق الله، اگر چه یک نفر هم باشد، تصرّف در سلطنت الهی و ملک خدائی است که باید به اذن خدا باشد؛ چنانکه بر حسب آیات قرآن مجید و احادیث متواتر که از طریق شیعه و سنی روایت شده است، در امّت، این برنامه انجام شده و به توسط حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نظام امامت به مردم ابلاغ شده و «اولوا الامری» که تا روز قیامت عهده دار این منصبند و دوازده نفرند، به امّت معرفی شده اند.
بنا بر این صحّت روش و برنامه ای که شیعه در نصب امام معتقد است، برای کسی که به توحید ایمان دارد، نیاز به دلیل ندارد؛ زیرا در مشروعیت امامت و ولایت باذن الله و به نصب الهی جای هیچگونه تردیدی نیست. فقط، سؤالی که پیش می آید این است که اولاً اذن خدا وجود