حیوه القلوب (جلد5؛ امام شناسی) صفحه 370

و ایضا از حضرت باقر علیه السلام روایت کرده است که: این آیه را چنین خواندم ه انتم خیر امه و فرمود که: جبرئیل علیه السلام به این نحو نازل گردانیده، و مراد محمد و علی و اوصیاء از فرزندان ایشان است.(14).

مؤلف گوید که: از این احادیث شریف ظاهر شد که خواه انتم باشد و خواه کنتم؛ و خواه خیر ائمه و خواه خیر امه، خطاب به ائمه اهل

بیت رسول صلی الله علیه و آله است و مراد ایشانند و اگر خطاب امت به جمیع امت شود باز خیریت آنها به اعتبار آن است که ایشان در میان امت هستند، و از سیاق آیات کریمه معلوم است که مراد هر مرد فاجر است این امت نیست.

سوم: و ان هذه امتکم امه واحده وانا ربکم فاتقون(15) یعنی: بدرستی که این امت شمایند که امت واحده اند و من پروردگار شمایم پس بپرهیزید از عذاب من؛ اکثر مفسران گفته اند: مراد از امت، ملت است.(16).

و ابن ماهیار و ابن شهر آشوب از حضرت باقر علیه السلام روایت کرده اند که: مراد از امت، آل محمد صلی الله علیه و آله اند.(17).

چهارم: و جعلنا منهم ائمه یهدون بامرنا لما صبرولا و کانوا بآیاتنا یوقنون(18) یعنی: و گردانیدیم از ایشان امامان و پیشوایان که هدایت می کنند به امر ما چون صبر کردند و بودند که به آیات ما یقین داشتند.

و در جای دیگر می فرماید بعد از ذکر فرعون و لشکرهای او و جعلناهم ائمه یدعون الی النار و یوم القیامه لا ینصرون، و اتبعناهم فی هذه الدنیا لعنه و یوم القیامه هم من المقبوحین(19) یعنی: و گردانیدیم ایشان را امامان که می خواندند مردم را بسوی آتش جهنم و در روز قیامت یاری کرده نمی شوند، و از ایشان فرستادیم در این دنیا لعنت را و روز قیامت ایشان از زشت گردانیده شدگانند.

علی بن ابراهیم و صفار و و ابن ماهیار و دیگران به سندهای بسیار از حضرت باقر و صادق علیه السلام روایت کرده اند که: امام در کتاب خدا دو امام است، زیرا

که فرموده و جعلنا منهم ائمه یهدون بامرنا(20) فرمود که: یعنی مردم به امر ما هدایت می کنند نه به امر مردم و مقدم می دارند امر خدا را پیش از امر خود و حکم خدا را پیش از حکم خود، و در جای دیگر فرموده است و جعلناهم ائمه یدعون الی النار یعنی: پیشوایان کفر و ضلالت مقدم می دارند امر خود را پیش از امیر خدا و حکم خود را پیش از حکم خدا و به خواهش خود حکم می کنند بر خلاف کتاب خدا.(21).

و در بصائر به سند معتبر از حضرت صادق علیه السلام روایت کرده است که: نمی باشد دنیا مگر آنکه در آن امام نیکو کاری و امام بدکاری هست، پس امام نیکوکار آن است که خدا در آیه اول فرموده است و امام بدکار آن است که در آیه دوم فرموده است.(22).