حیاه القلوب، ج 2، ص: 813 صفحه 459

وَ یَتَعَلَّمُونَ ما یَضُرُّهُمْ وَ لا یَنْفَعُهُمْ «1» «و می آموختند چیزی را که ضرر به ایشان می رسانید و نفع به ایشان نمی بخشید»، فرمود: زیرا که ایشان چون یاد می گرفتند بعمل می آوردند و متضرر می شدند به آن، پس ایشان یاد می گرفتند چیزی را که ضرر می رسانید به ایشان در دین و نفع اخروی به ایشان نمی داد بلکه به سبب این از دین خدا بدر می رفتند.

وَ لَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَراهُ ما لَهُ فِی الْآخِرَهِ مِنْ خَلاقٍ «2» فرمود: یعنی «آنها که یاد می گرفتند می دانستند که آنچه را خریده اند از سحر به دین خود که به سبب آن از دین بدر رفته اند آن را بهره ای در ثواب بهشت نیست»، وَ لَبِئْسَ ما شَرَوْا بِهِ أَنْفُسَهُمْ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ «3» «و بتحقیق بد چیزی است آنچه فروخته اند به آن جانهای خود را اگر می دانستند» که آخرت را فروخته اند و ترک کرده اند بهره خود را از بهشت، زیرا که ایشان را اعتقاد آن بود که خدائی و آخرتی و مبعوث شدنی نخواهد بود.

پس راویان تفسیر به خدمت حضرت امام حسن عسکری علیه السّلام عرض کردند: جمعی می گویند که هاروت و ماروت دو ملک بودند که حق تعالی ایشان را اختیار کرد از میان

ملائکه در وقتی که بسیار شد گناهان فرزندان آدم و ایشان را با ملک دیگر به زمین فرستاد و ایشان عاشق زهره شدند و اراده زنا با او کردند و شراب خوردند و آدمی را کشتند، و خدا ایشان را در بابل عذاب می کند و ساحران از ایشان سحر یاد می گیرند، و خدا آن زن را مسخ کرد به ستاره زهره.

پس حضرت فرمود: پناه می برم به خدا از این قول، زیرا که ملائکه خدا معصوم و محفوظند از کفر و قبایح به الطاف خدا، چنانچه در حقّ ایشان می فرماید: «نافرمانی خدا نمی کنند در آنچه امر می کند ایشان را و می کنند آنچه ایشان را امر می کند به آن» «4»، و باز