حیاه القلوب، ج 2، ص: 813 صفحه 460

می فرماید: «آنها که نزد خدا هستند- یعنی ملائکه- تکبر نمی کنند از عبادت خدا و مانده نمی شوند و تسبیح می گویند در شب و روز و سستی ایشان را عارض نمی شود» «1»، و باز می فرماید: «بلکه بنده ای چندند گرامی داشته شده و پیشی نمی گیرند بر خدا به گفتار، و ایشان به امر او عمل می نمایند» «2».

پس فرمود: اگر چنان باشد که ایشان می گویند هرآینه خدا این ملائکه را خلیفه خود گردانیده خواهد بود در زمین و خواهند بود در دنیا به منزله پیغمبران و ائمه علیهم السّلام، و آیا از انبیاء و ائمه ممکن است که آدم کشتن به ناحق و زنا کردن صادر شود؟! آیا نمی دانی که خدا هرگز زمین را از پیغمبری یا امامی از فرزندان آدم خالی نگذاشته است؟ آیا نشنیده ای که خدا می فرماید: «نفرستادیم قبل از تو بسوی خلق مگر مردانی چند که وحی می فرستادیم بسوی ایشان از اهل شهرها»

«3»؟ پس این دلیل است بر آنکه ملائکه را بسوی زمین نفرستاده است که پیشوایان و حکّام باشند بلکه ایشان را بسوی پیغمبران خود فرستاده است.

پس راویان عرض کردند: بنا بر این شیطان نیز می باید ملک نباشد!

فرمود: او نیز ملک نبود بلکه از جن بود، چنانچه حق تعالی فرموده است کانَ مِنَ الْجِنِّ «4» و باز فرموده است وَ الْجَانَّ خَلَقْناهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نارِ السَّمُومِ «5»، و بدرستی که خبر داد مرا پدرم از جدّم از حضرت امام رضا علیه السّلام از پدرانش از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم که حضرت فرمود: حق تعالی اختیار کرد از جمیع عالمیان محمد و آل محمد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم را و اختیار کرد پیغمبران را و اختیار کرد ملائکه مقرّبان را و اختیار نکرد ایشان را مگر برای آنکه می دانست که کاری نخواهند کرد که از ولایت و دوستی خدا بیرون روند و از عصمت