حیاه القلوب، ج 4، ص: 823 صفحه 140

و به سندهای معتبر از حضرت امام محمد باقر و حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام منقول است که: این آیه در شأن حمزه و جعفر و امیر المؤمنین علیه السّلام نازل شد، و آن که قضای نحب او شد یعنی اجلش رسید و شهید شد حمزه و جعفر است، و آن که انتظار می کشد امیر

المؤمنین علیه السّلام است «3».

پس علی بن ابراهیم گفته است خدا این آیه را چنین فرستاد: «و ردّ اللّه الذین کفروا بغیظهم لم ینالوا خیرا و کفی اللّه المؤمنین القتال بعلی بن أبی طالب و کان اللّه قویا عزیزا» یعنی: و رد کرد و برگردانید خدا از مدینه آنان را که کافر شدند به خشم ایشان، نیافتند غنیمتی و نصرتی، و کفایت کرد خدا مؤمنان را از جنگ کردن به سبب کشتن علی بن ابی طالب عمرو و دیگران را «4».

بدان که از احادیث ظاهر شد که حفر خندق در ماه مبارک رمضان بود «5»، و مشهور آن

ص: 1056

است که جنگ در ماه شوال بود «1»، و مدت محصور بودن مسلمانان را بعضی بیست روز، و بعضی بیست و چهار روز، و بعضی بیست و هفت روز گفته اند، و اللّه تعالی یعلم.

باب سی و ششم در بیان غزوه بنی قریظه است

و شهادت سعد بن معاذ و قبول توبه ابو لبابه

ص: 1059

علی بن ابراهیم و شیخ طبرسی و دیگران روایت کرده اند که: چون حضرت رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم از جنگ احزاب بسوی مدینه معاودت نمود حضرت فاطمه علیها السّلام برای آن حضرت آبی مهیا کرده بود که خود را از غبار بشوید، چون خواست که غسل کند و هنوز علم نصرت شمیم را نگشوده بودند ناگاه جبرئیل نازل شد- و به روایت طبرسی بر استری سوار و عمامه سفیدی بر سر بسته و قطیفه ای بر دوش داشت از استبرق بهشت مکلّل به درّ و یاقوت و آثار غبار بر آن طایر عرشی ظاهر بود- پس حضرت برخاست و غبار از او می افشاند، جبرئیل گفت: