حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 160

فصل هفتم در تأویل والدین و ولد و ارحام و ذوی القربی به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و ائمه هدی علیهم السّلام

حق تعالی می فرماید وَ والِدٍ وَ ما وَلَدَ «1» یعنی: «سوگند یاد می کنم به پدر و آنچه از او متولد شده است».

بعضی از مفسران گفته اند: «والد» حضرت آدم علیه السّلام است، و «ما ولد» فرزندان اویند همه، یا انبیاء و اوصیاء از فرزندان او. و بعضی گفته اند: «والد» حضرت ابراهیم علیه السّلام، و «ما ولد» فرزندان اویند. و بعضی گفته اند: هر پدر و فرزندی را شامل است «2».

و ابن شهر آشوب از سلیم بن قیس روایت کرده است که: «والد» رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم، و «ما ولد» اوصیاء از فرزندان آن حضرت است «3».

و در تفسیر محمد بن العباس و کافی به سندهای معتبر از حضرت امام محمد باقر علیه السّلام روایت نموده اند که: «والد» حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام، و «ما ولد» ائمه علیهم السّلام است «4».

و

به روایت معتبر دیگر «و ما ولد» حسن و حسین علیهما السّلام است «5».