حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 2

است 174

فصل هفتم در تأویل والدین و ولد و ارحام و ذی القربی به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و ائمه هدی علیهم السّلام

189

فصل هشتم در بیان آنکه در قرآن امانت به معنای امامت است

205

فصل نهم در بیان آیاتی که دلالت بر وجوب متابعت اهل بیت علیهم السّلام می کند

214

فصل دهم در تأویل آیات نور در اهل بیت علیهم السّلام،

و بیان آنکه ایشانند انوار سبحانی و تأویل مساجد و بیوت مقدسه به خانه های ایشان و تأویل ظلمت به اعدای ایشان 230

فصل یازدهم در بیان آنکه ایشانند شهدا و گواهان بر خلق

و آنکه اعمال عباد بر ایشان عرض می شود 266

فصل دوازدهم در بیان اخباری که مشتمل است بر تأویل آیات مؤمنین و ایمان و مسلمین و اسلام به اهل بیت علیهم السّلام

و ولایت ایشان، و تأویل آیات کفار و مشرکین و کفر و شرک و اصنام به اعدای ایشان و ترک ولایت ایشان 284

فصل سیزدهم در بیان احادیثی که دلالت می کند بر آنکه ایشان ابرارند

و متقیان و سابقان و مقرّبان، و شیعیان ایشان اصحاب یمینند؛ و دشمنان ایشان اشرار و فجّار و اصحاب شمالند ... 307

فصل چهاردهم در بیان اخباری که در باب تأویل صراط و سبیل و اشباه اینها به ائمه هدی علیهم السّلام وارد شده است

322

فصل پانزدهم در تأویل آیاتی که مشتمل است بر صدق و صادق و صدّیق

338

فصل شانزدهم در بیان اخباری که در تأویل حسنه و حسنی به ولایت، و سیئه به عداوت ایشان وارد شده است

348

فصل هفدهم در بیان آنکه نعمت و نعیم در آیات کریمه مفسّر است به ولایت اهل بیت علیهم السّلام،

و بیان آنکه ولایت ایشان اعظم نعم است 354

فصل هیجدهم در بیان اخباری است که در تأویل شمس و قمر و نجوم و بروج و امثال آنها به ائمه علیهم السّلام وارد شده است

368

فصل نوزدهم در بیان آن است که آنها حبل اللّه المتین و عروه الوثقی و امثال اینهایند

378

فصل بیستم در تفسیر حکمت به معرفت ائمه علیهم السّلام و اولو النهی به ایشان

383

فصل بیست و یکم در تفسیر صافّون و مسبّحون و صاحب مقام معلوم و حمله عرش و سفره کرام و برره به ائمه علیهم السّلام

386

فصل بیست و دوم در تأویل اهل رضوان و درجات به ائمه علیهم السّلام،

و اهل سخط و عقوبات به اعدای ایشان 394

فصل بیست و سوم در آنکه ناس، اهل بیت علیهم السّلام؛ و شبیه به ناس، شیعیان ایشانند؛ و غیر ایشان، نسناسند

399

فصل بیست و چهارم در تأویل بحر و لؤلؤ و مرجان به ایشان علیهم السّلام

403

فصل بیست و پنجم در تأویل ماء معین و بئر معطّله و قصر مشید و سحاب و مطر و ظل و فواکه و سایر منافع ظاهره است به ائمه علیهم السّلام

و علوم و برکات ایشان 406

فصل بیست و ششم در بیان تأویل نحل است به ائمه علیهم السّلام

416

فصل بیست و هفتم در بیان تأویل سبع مثانی است به ائمه علیهم السّلام

421

فصل بیست و هشتم در بیان آنکه علما در قرآن، ائمه علیهم السّلام اند؛ و اولو الالباب، شیعیان ایشانند

425

فصل بیست و نهم در بیان آنکه ایشانند متوسّمون و به روی هر کس نظر کنند می دانند ایمان و نفاق او را،

و ایشانند آنان که خدا می فرماید إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ 429

فصل سی ام در تأویل آیات آخر سوره فرقان در شأن ائمه علیهم السّلام

434

فصل سی و یکم

در تأویل شجره طیّبه به اهل بیت علیهم السّلام و شجره خبیثه ملعونه به دشمنان ایشان 439

فصل سی و دوم در بیان تأویل آیات هدایت به ائمه علیهم السّلام

446

فصل سی و سوم در تأویل آیات که مشتملند بر امام و امّت در شأن ائمه علیهم السّلام

453

فصل سی و چهارم در نزول سلم و استسلام در ائمه علیهم السّلام و شیعیان ایشان

460

فصل سی و پنجم در بیان آنکه ایشانند خلفای خدا

که می خواهد ایشان را متمکن گرداند در زمین و وعده نصرت به ایشان داده است، و بعضی از آیات که در شأن قائم آل محمد علیه السّلام