حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 283

می گفتند: این جماعت گمراهانند»، وَ ما أُرْسِلُوا عَلَیْهِمْ حافِظِینَ «1» حق تعالی می فرماید که: «فرستاده نشدند ایشان بر مؤمنان حفظ کنندگان اعمال ایشان»، فَالْیَوْمَ الَّذِینَ آمَنُوا مِنَ الْکُفَّارِ یَضْحَکُونَ «2» «پس امروز- که قیامت باشد- آنان که ایمان آوردند به حال کافران می خندند»، عَلَی الْأَرائِکِ یَنْظُرُونَ «3» «در حالتی که بر تختها تکیه زده اند و نظر می کنند» به احوال اهل جهنم، هَلْ ثُوِّبَ الْکُفَّارُ ما کانُوا یَفْعَلُونَ «4»، حضرت فرمود که: یعنی «آیا جزا دادم کافران را به آنچه کرده بودند ایشان» «5».

و به روایت دیگر فرمود که: الَّذِینَ أَجْرَمُوا ابو بکر و عمر و اتباع ایشانند که می خندیدند و به چشم اشاره می کردند به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و اتباع آن حضرت «6».

و در مجمع البیان روایت کرده است که: کانُوا مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا یَضْحَکُونَ در شأن علی بن ابی طالب علیه السّلام نازل شده، و سببش آن بود که روزی در میان جمعی از مسلمانان بود و آمدند به خدمت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم پس استهزاء کردند به ایشان منافقان و خندیدند و اشاره ها به چشم به یکدیگر کردند پس برگشتند بسوی اصحاب خود و گفتند: دیدیم امروز اصلع را (یعنی امیر المؤمنین که موی پیش سر کم داشت)، پس خندیدیم بر او؛ در آن وقت این آیه نازل شد. این را از مقاتل و کلینی روایت کرده «7».

و ابو القاسم حسکانی در شواهد التنزیل روایت نموده است از ابن عباس که: الَّذِینَ أَجْرَمُوا منافقان

قریشند، و الَّذِینَ آمَنُوا علی بن ابی طالب علیه السّلام است «8».

ابن شهر آشوب روایت کرده است که حضرت امام حسن مجتبی علیه السّلام فرمود که: هر چه