حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 308

به صدق، ولایت ما اهل بیت است «1».

و علی بن ابراهیم گفته است که: پس ذکر کرد دشمنان آل محمد علیهم السّلام را و کسی را که بر خدا و رسولش دروغ بندد و دعوی کند مرتبه ای را که حقّ او نباشد، پس فرمود فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ کَذَبَ عَلَی اللَّهِ وَ کَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جاءَهُ فرمود که: یعنی تکذیب کند به آنچه پیغمبر آورده است از حق و ولایت حضرت امیر علیه السّلام، پس ذکر کرد رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم و امیر المؤمنین علیه السّلام را پس گفت وَ الَّذِی جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ یعنی حضرت امیر علیه السّلام «2».

و در مجمع البیان از ائمه علیهم السّلام روایت کرده است که: الَّذِی جاءَ بِالصِّدْقِ محمد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم است، وَ صَدَّقَ بِهِ علی بن ابی طالب علیه السّلام است «3».

آیه ششم: وَ بَشِّرِ الَّذِینَ آمَنُوا أَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ «4» یعنی: «بشارت ده آنها را که ایمان آورده اند که ایشان را منزلت نیکوئی هست نزد پروردگار ایشان».

کلینی و علی بن ابراهیم و عیاشی به سند حسن کالصحیح روایت کرده اند که: مراد به «قدم صدق» رسول خدا صلّی

اللّه علیه و آله و سلّم و ائمه هدی علیه السّلام اند «5»، و گویا مراد ولایت یا شفاعت ایشان باشد «6».

چنانچه کلینی به سند معتبر دیگر از آن حضرت «7» روایت کرده است که: مراد، ولایت جناب امیر علیه السّلام است «8». و عیاشی نیز چنین روایت کرده است «9».

فصل شانزدهم در بیان اخباری که در تأویل حسنه و حسنی به ولایت و سیئه به عداوت ایشان وارد شده است

و در آن چند آیه هست آیه اول: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ یَوْمَئِذٍ آمِنُونَ. وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَهِ فَکُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِی النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ «1» یعنی: «هر که بیاید در قیامت با حسنه و خصلت نیکی پس مر او را هست بهتر از آن، و ایشان از فزع و ترس عظیم در آن روز ایمنند؛ و هر که بیاید با سیئه و با خصلت بد پس روهای ایشان سرنگون می افتند در آتش جهنم؛ آیا جزا داده می شوید مگر به آنچه بودید شما که بعمل آورید».

و در جای دیگر فرموده مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّیِّئَهِ فَلا یُجْزَی الَّذِینَ عَمِلُوا السَّیِّئاتِ إِلَّا ما کانُوا یَعْمَلُونَ «2» و مضمونش نزدیک است به مضمون آیه سابقه.

ابن ماهیار و ابن شهر آشوب و ابن بطریق در عمده و مستدرک از تفسیر ثعلبی و حلیه حافظ ابو نعیم روایت کرده اند به چندین سند از ابو عبد اللّه جدلی که حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام به او گفت: می خواهی تو را خبر دهم به حسنه که هر که به آن حسنه به محشر