حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 376

است «1».

و به روایت دیگر: راه مقیم او، امامت و خلافت است که در ایشان مقیم و ثابت است تا روز قیامت «2».

و در عیون اخبار الرضا علیه السّلام منقول است که از آن حضرت پرسیدند که: چه جهت دارد که شما خبر می دهید به آنچه در دلهای مردم پنهان است؟ فرمود که: مگر نشنیده ای که حضرت رسول صلّی اللّه علیه و آله و سلّم فرمود: بپرهیزید از فراست مؤمن که او به نور خدا نظر می کند؟

راوی گفت: بلی. خضرت فرمود که: هیچ مؤمنی نیست مگر آنکه او را فراستی هست که به نور خدا نظر می کند به قدر ایمان و دانائی او، و خدا جمع کرده در ائمه از ما اهل بیت آنچه را پراکنده کرده است در جمیع مؤمنان، و حق تعالی در قرآن فرموده است إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ پس اول متوسمین رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله و سلّم بود، پس بعد از او امیر المؤمنین علیه السّلام، پس حسنین و امامان از فرزندان حسین علیهم السّلام تا روز قیامت «3».

و در بصائر و اختصاص از عبد الرحمن بن کثیر روایت کرده است که گفت: با حضرت صادق علیه

السّلام به حج رفتیم و در اثنای راه حضرت بر کوهی بالا رفت و بسوی مردم نظر کرد و فرمود که: چه بسیار است صداهای مردم به تلبیه و چه بسیار کم است در میان ایشان کسی که حجش مقبول باشد.

داود رقی گفت: یا بن رسول اللّه! آیا خدا دعای این گروهی که می بینیم همه را مستجاب می گرداند؟

حضرت فرمود: ای ابو سلیمان! خدا نمی آمرزد گناه کسی را که شرک آورد به او، و انکار کننده امامت و ولایت علی علیه السّلام مانند بت پرست است.

گفتم: فدای تو شوم، آیا شما می شناسید دوست و دشمن خود را؟