حیاه القلوب، ج 5، ص: 7 صفحه 421

سینه های خود از عداوت اهل بیت تو و ظلم

به ایشان بعد از تو «1».

یازدهم: وَ لَوْ لا کَلِمَهُ الْفَصْلِ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ «2» یعنی: «اگر نه آن کلمه فصل می بود- یعنی وعده فرموده که حکم فصل میان خلق در قیامت بشود- هرآینه حکم میان ایشان در دنیا می شد و بر کافران عذاب نازل می شد».

علی بن ابراهیم روایت کرده است که: مراد از کلمه، امام است، وَ إِنَّ الظَّالِمِینَ یعنی: «آنها که ستم کرده اند بر این کلمه»، لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ «3» «برای آنها هست عذابی دردناک»، تَرَی الظَّالِمِینَ «خواهی دید ستمکاران را» یعنی آنها را که ستم کردند بر آل محمد علیهم السّلام، مُشْفِقِینَ مِمَّا کَسَبُوا «ترسان از آنچه در دنیا بعمل آورده اند»، وَ هُوَ واقِعٌ بِهِمْ «و آنچه می ترسند واقع می شود بر ایشان»، پس ذکر کرد آنها را که ایمان آوردند به کلمه و متابعت او کردند پس گفت وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ یعنی «آنها که ایمان آوردند به کلمه و اعمال شایسته کردند»، فِی رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ «4» «از برای آنهاست باغهای بهشتها و از برای ایشان است در آن بهشتها هر چه خواهند، این است آن فضل بزرگ، این است آنچه بشارت می دهد خدا بندگان خود را که ایمان آورده اند به آن کلمه و اعمال شایسته که ایشان به آن مأمور شده اند کرده اند». تا اینجا روایت علی بن ابراهیم است «5».

دوازدهم: إِنَّ الَّذِینَ حَقَّتْ عَلَیْهِمْ کَلِمَتُ رَبِّکَ لا یُؤْمِنُونَ. وَ لَوْ جاءَتْهُمْ کُلُّ آیَهٍ حَتَّی یَرَوُا الْعَذابَ الْأَلِیمَ «6» یعنی: «بدرستی که آنها که لازم شده است بر ایشان کلمه پروردگار تو ایمان نمی آورند هر چند بیاید بسوی ایشان هر آیتی تا ببینند عذاب دردناک را».