خلاصه عبقات الانوار : حدیث نور صفحه 301

ص:304

چنین می پندارند که از راه راست منحرف نشده، در وادی گمراهی و تعصّب افتاده، نقادی و جواهریابی را با سرگردانی و گمراهی یکی گرفته اند.

4 - دهلوی گوید: در نزدیکی نسب حضرت امیر با پیامبر سخنی نیست.

در پاسخ می گویم: مفاد حدیث نور را فقط در قرب نسبی و خویشاوندی با رسول خدا دانستن، انحرافی عقیدتی بی سابقه است، گرچه اعترافی ضمنی به صحّت حدیث نور است. چنین گوینده ای، آشکارا ادّعاهای گذشته خود را که حدیث نور را باطل می پنداشت رد می کند. چنان که تکذیبی است نسبت به ادّعای ابن جوزی و کابلی و قاضی هندی که ساختگی و جعلی بودن حدیث نور را ادّعا کرده اند. آری چنین است که نیرنگ زشت، دامن اهل خود را می گیرد.

دهلوی خویشاوندی و قرب نسبی حضرت علی را به رسول خدا اقرار کرده است. این کلام، ردّ گفتار عمربن الخطاب است که اخوّت و برادری امیرالمؤمنین را نسبت به رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم انکار کرد.

ابن قتیبه گوید: ابوبکر خبردار شد که عدّه ای که از بیعت کردن با او خودداری کرده اند، در نزد علی علیه السلام جمع شده اند، عمربن خطاب را به سوی آنان فرستاد. او به در خانه ی علی آمده آنان را صدا زد، امّا آنان بیرون نیامدند. عمر دستور داد هیزم بیاورند.

گفت: سوگند به آن کسی که جان عمر در دست او است، یا بیرون آیید و یا خانه را بر روی همه ی کسانی که در آن به سر می برند آتش خواهم زد، به او گفته شد: ای ابوحفص! فاطمه در این خانه است.

گفت: باشد.

آنان از خانه ی علی( علیه السلام ) بیرون آمده و همگی به جز آن جناب علیه السلام بیعت کردند.

پنداشت که حضرت فرمود: سوگند یاد کرده ام که خارج نشوم و جامه ام را از تن بیرون نیاورم تا این که قرآن را گرد آورم. فاطمه بر در خانه اش ایستاده و فرمود: من با مردمی که به بدترین گونه با من برخورد کردند، عهد و پیمانی ندارم. جنازه ی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را رها کرده و کارتان را در بین خود انجام دادید و از ما نظر نخواستید و حقّی برای ما قائل نشدید... .