خلاصه عبقات الانوار : حدیث نور صفحه 315

ص:318

با دیگران در افتاد و مخاصمه کرد و در نتیجه کار بیعت با او تمام شد. بر همین مبنا، شکّی نیست که علی اشرف قوم است و برتر از همه ی مهاجرین و انصار، از حیث نسب و خانواده. با این اولویّت می بایست که عرب این مقام را تنها برای وی بپذیرد، نه برای کسی دیگر. بنابر این خویشاوندیِ نسبی، از قوی ترین دلایل امامت آن حضرت است بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم .

بخاری در ضمن حدیثی طولانی از ابن عبّاس روایت کرده که عمربن خطاب گفت: به من خبر داده اند که کسی از شما گفته است: به خدا سوگند اگر عمر بمیرد، من با فلان کس بیعت خواهم کرد، نباید کسی فریب این حرفها را بخورد که چنین گوید که بیعت با ابوبکر فلته ای بود (کاری حساب ناشده و بدون سنجش بود) و تمام شد. البتّه چنین بود ولی خداوند شرّش را حفظ کرد. در بین شما کسی مانند ابوبکر نیست که چشم ها به سوی او دوخته شده باشد. کسی بدون مشورت با مسلمانان، با کسی بیعت نکند مگر این که هم او و هم کسی که با او بیعت شده است، کشته می شود.

داستان، از این قرار بود که بعد از درگذشت رسول خدا، انصار به مخالفت با ما برخاستند و همگی در سقیفه بنی ساعده گرد آمدند. علی و زبیر و همراهانشان با ما مخالفت کردند و همراه ما نیامدند. مهاجران همگی به ابوبکر نظر دادند. من به ابوبکر گفتم: ای ابوبکر! بیا برویم و به برادرانمان از انصار بپیوندیم. ما به سوی آنان رفتیم و به آنان نظر داشتیم. وقتی به آن ها نزدیک شدیم، دو نفر از شایستگانِ آنان را دیدیم که ما را در جریان خواسته های آنان گذاشتند و گفتند: به آنان نزدیک نشوید و کار خودتان را بکنید. من گفتم: به خدا سوگند ما به سوی آنان خواهیم رفت. به راه خود ادامه دادیم تا به سقیفه بنی ساعده رسیدیم. مردی را در گلیم پیچیده در بین آنان دیدیم. پرسیدیم: این مرد کیست؟ گفتند: این سعدبن عباده است. گفتم: او را چه شده است؟ گفتند: تب دارد.

کمی نشستیم. سخنگوی آنان به پا خاست و بعد از حمد و ثنای الاهی گفت: امّا بعد:

ماییم انصار خدا و سپاه اسلام، در حالی که شما مهاجران گروهی بیش نیستید. کسی از شما ندایی از خود درآورد و حرکتی آغاز کرد. اینک قوم شما می خواهند که ما را ریشه کن کنند و خوار و ذلیل شمارند و کنار بگذارند. بعد که ساکت شد، خواستم سخن گویم و گفتاری را آماده کرده بودم که می خواستم پیش روی ابوبکر ایراد کنم. همین که