خلاصه عبقات الانوار : حدیث نور صفحه 318

ص:321

قوم و قبیله اش به تصدیق و ایمان به پیامبر، امتیاز بخشید و در هم آهنگی و همراهی و پایداری در مقابل شدّت آزاری که از قومش به آنان و دینشان می رسید، اختصاص داد.

همه ی مردم با آنان مخالف و دشمن بودند. آنان از کمبود جمعیّت خود و سخت گیری مردم بر آنان و هم نداییِ دسته جمعی در برابر خود نهراسیدند. آنان نخستین افرادی بودند که خداوند را در روی زمین پرستیدند، به خدا و رسول ایمان آوردند، طرفدار و خویشاوند پیامبر بودند و بعد از آن حضرت شایسته ترین مردم به این امرند. کسی با آنان در امر خلافت به نزاع و ستیزه برنخیزد، مگر آن که ستمگر باشد. (1)

در گزارش ابن خلدون چنین آمده است: «ما اولیای پیامبر و خویشاوندان آن جناب و سزاوارترین مردم به امر اوییم و در این امر، کسی حق نزاع با ما را ندارد.» (2)

تذکّر

این گفتار، در زمره ی قوی ترین ادلّه بر خلافت بلافصل امیرالمؤمنین علی علیه السلام است، زیرا همه ی این ویژگی هایی را که ابوبکر بیان داشته و به آن ها استناد کرده و انصار به آن ها اعتراف نموده و در مقابل آن ها سر تسلیم فرود آورده اند، همگی در وجود مقدّس علی علیه السلام به تمام معنی و عالی ترین درجه اش موجود است. آن حضرت واجد همه ی این امتیازات است نه ابوبکر و دیگر افراد از مهاجران. بنابر این تنها آن جناب است که شایستگی امامت و پیشوایی را بعد از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم دارد.

و امّا این که ابوبکر گفت: «پس ما گروه مهاجران نخستین کسانی هستیم که اسلام آورده ایم.» باید دانست که علی علیه السلام نخستین نفری است که اسلام آورده و این حقیقت روشن، از ویژگی های آن حضرت است. حافظان بزرگ اهل سنّت به این مطلب اعتراف کرده و آن را روایت کرده اند. از آن جمله:

حافظ ابویعلی احمدبن علی موصلی، حافظ ابونعیم احمدبن عبداللّه اصفهانی، موفّق بن احمد مکّی خوارزمی، حافظ ابن عساکر دمشقی، ابوالخیر حاکمی، حافظ گنجی