خلاصه عبقات الانوار : حدیث نور صفحه 322

ص:325

روز شوری بر اهل شوری استدلال کرد و به آنان فرمود: شما را به خدا سوگند می دهم که آیا در بین شما کسی هست که از من در خویشاوندی نزدیک تر باشد و پیامبر، او را جان خود، فرزندانش را فرزندان و زنانش را زنان خود قرار داده باشد؟ گفتند: بار خداوندا نه!، تا آخر حدیث . (1)

کمال الدین جهرمی آن را در کتاب «ترجمه الصواعق» آورده است. (2)

ملّا مبارک هروی نیز این روایت را نقل کرده است.

روشن و بدیهی است که آن حضرت به رسول خدا صلّی اللّه علیه وآله وسلّم نزدیک تر بوده است، نه فقط از اهل شوری بلکه از همه ی مردم حتّی خلیفه ی اوّل.

اگر استدلال به اقربیّت جایز نبود، امیرالمؤمنین علیه السلام خود به آن استدلال نمی کرد و مخالفان، این استدلال را مردود می دانستند و بر آن حضرت انکار می کردند.

7 - اعتراف طلحه و زبیر و مسلمان ها به این که آن حضرت به خاطر نزدیکتر بودن به

پیامبر، شایسته تر از دیگران است.

متّقی هندی از محمّدبن حنفیّه روایت کرده است که بعد از قتل عثمان، علی علیه السلام در خانه ابوعمروبن حصین انصاری پنهان شده بود. مردم بر در خانه ی او گرد آمده و به سویش هجوم آوردند به سان شتر تشنه ای که بر آبشخور خود وارد شده باشد، او را گرفتند تا با او بیعت کنند. گفتند: ما با تو بیعت می کنیم. فرمود: مرا به این بیعت نیازی نیست. بروید نزد طلحه و زبیر. گفتند: پس تو هم با ما بیا. علی علیه السلام به همراه جماعتی از مردم - در حالی که من هم با آن حضرت بودم - به راه افتادیم تا به طلحه رسیدیم.

حضرت به او فرمودند که مردم اطرافم را گرفته اند تا با من بیعت کنند، در حالی که من نیازی به بیعت آنان ندارم. تو دستت را بیاور تا با تو بر کتاب خدا و سنّت پیامبرش بیعت کنم. طلحه به آن حضرت عرض کرد که شما به این کار، به خاطر سابقه و قرابتتان شایسته تر و سزاوارترید. و جماعتی از مردم دور تو جمع شده اند که از من دور گشته و