خلاصه عبقات الانوار : حدیث نور صفحه 94

ص:97

1- 1) . دهخدا می نویسد: سُعاد، زن محبوبه که در عرب بوده است. مطلع قصیده ی بانت سعاد چنین است:بانت سعاد فقلبی الیوم مقبول / متیّم لم یفد مکبول، کعب بن زهیر به نقل از عقدالفرید 6: 139. این قصیده از قصاید معروف عرب است و بر آن شروحی نوشته شده است. (مترجم)
2- 2) . سبحه المرجان فی علماء هندوستان: 39.
3- 3) . تسدید القول فی مختصر مسند الفردوس خطّی است. صاحب «کشف الظنون» نام کتاب او را آورده است 2: 1684.

«کنت أنا و علی نوراً بین یدی اللّه» (1)

شرح حال او

برخی از دانشمندان شرح حال حافظ شهاب الدّین احمدبن حجر عسقلانی متوفّای سال 852 را آورده اند:

1 - سخاوی: شیخ من استاد، امام الأئمّه... نام و یادش شهرت یافته، آوازه اش به دوردست ها رسیده، پیشوایان حدیث به سویش بار سفر بسته، شخصیت ها از درک حضرتش گرامی گشته و دانشجویان او فراوان شده اند تا جایی که سران علم و دانش در هر مذهبی از شاگردان او بودند... پیشینیان به حفظ، وثوق، امانت داری، آگاهی کامل، ذهن روشنگر، هوشیاری فراوان و گستردگی دانش او در رشته های گوناگون گواهی داده اند. (2)

2 - سیوطی شرح حال مبسوطی از او آورده است. (3)

3 - ابن عماد با ستایش و تمجید فراوان از او یاد کرده است (4).

4 - فارسی: ما همانند او کسی را ندیدیم. (5)

33 - روایت حافی حسینی شافعی

وی این حدیث را بدین گونه روایت کرده است:

احمد روایت کرده است در دو کتاب مذکور یعنی مسند و مناقب که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

«من و علی یک نور بودیم در پیشگاه خداوند عزّوجلّ، چهارده هزار سال پیش از آن که آدم را بیافریند. هنگامی که آدم را آفرید، این نور را در او تقسیم کرد و آن را دو نیم قرار داد: بخشی از آن منم و جزء دیگر علی است.»