ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 157

ص:159

مادرش ریحانه نام داشت و به او نرجس و صقیل و سوسن نیز می‌گفتند جز آنکه او را به واسطه حملش صقیل نامیده‌اند و میلاد او هشت شب گذشته از ماه شعبان سال دویست و پنجاه و شش بود و وکیل او عثمان بن سعید بود و چون عثمان درگذشت به فرزندش ابو جعفر محمّد بن عثمان وصیّت کرد و ابو جعفر نیز به ابو القاسم حسین بن روح وصیّت نمود و ابو القاسم به ابو الحسن علی بن محمّد سمری وصیّت کرد- رضی اللَّه عنهم- گوید و چون وفات سمری فرا رسید از وی درخواست کردند که وصیّت کند و او گفت: للَّه أمر هو بالغه غیبت تامّه همان است که پس از درگذشت سمری واقع می‌شود.

13-

(1) غیاث بن اسید گوید: محمّد بن عثمان عمری- قدس اللَّه روحه- را دیدار کردم و می‌گفت: چون مهدی خلیفة اللَّه متولّد گردید نوری از بالای سرش به عنان آسمان ساطع گردید، سپس برای سجده پروردگارش به روی درافتاد، آنگاه سر خود را برداشت در حالی که می‌گفت:

شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللَّهِ