ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 60

ص:62

6-

(1) عبد السّلام بن صالح هروی گوید: من از دعبل بن علیّ خزاعی شنیدم که می‌گفت: بر مولای خود امام رضا علیه السّلام قصیده خود را که چنین آغاز می‌شود خواندم:

مدارس آیات خلت من تلاوةو منزل وحی مقفر العرصات و چون به این ابیات رسیدم:

خروج امام لا محالة خارج‌یقوم علی اسم اللَّه و البرکات

یمیّز فینا کلّ حقّ و باطل‌و یجزی علی النعماء و النّقمات امام رضا علیه السّلام به سختی گریستند، سپس سر خود را بلند کرده و به من فرمودند: ای خزاعی! روح القدس این دو بیت را بر زبان تو جاری کرده است، آیا می‌دانی این امام کیست؟ و کی قیام خواهد کرد؟ گفتم نه ای مولای من! فقط شنیده‌ام که امامی از شما خروج می‌کند و زمین را از فساد پاک می‌سازد و آن را از عدل آکنده می‌سازد همان گونه که از ستم پر شده باشد.

(2) فرمود: ای دعبل! امام پس از من فرزندم محمّد است و پس از او فرزندش