علوم قرآن (مقدماتی) صفحه 132

و مقصد وی چیست، چه باید بکند، بازگویی دقیق ریزه کاری های پیدایش جنینی و مراحل پیش از ولادت و پس از این جهان وی، همه نشان اعجاب انگیز عظمت قرآن در ابعاد انسان شناسی تجربی، فلسفی یا عرفانی بشری است:

(وَ لَقَد خَلَقنَا الإِنسانَ مِن سُلالَهٍ مِن طِینٍ* ثُمَّ جَعَلناهُ نُطفَهً فِی قَرارٍ مَکِینٍ* ثُمَّ خَلَقنَا النُّطفَهَ عَلَقَهً فَخَلَقنَا العَلَقَهَ مُضغَهً فَخَلَقنَا المُضغَهَ عِظاماً فَکَسَونَا العِظامَ لَحماً ثُمَّ أَنشَأناهُ خَلقاً آخَرَ فَتَبارَکَ اللّهُ أَحسَنُ الخالِقِینَ* ثُمَّ إِنَّکُم بَعدَ ذلِکَ لَمَیِّتُونَ* ثُمَّ إِنَّکُم یَومَ القِیامَهِ تُبعَثُونَ ) (1) (و بیقین انسان را از چکیده ای از گِل آفریدیم*سپس او را آب اندک سیّالی در جایگاه استوار [رحم] قرار دادیم*سپس آب اندک سیّال را بصورت [خون بسته] آویزان آفریدیم، و [خون بسته] آویزان را بصورت (چیزی شبیه) گوشت جویده شده آفریدیم، و گوشت جویده شده را بصورت استخوان هایی آفریدیم و بر استخوان ها گوشتی پوشاندیم سپس آن را بصورت آفرینش دیگری پدید آوردیم و خجسته باد خدا، که بهترین آفرینندگان است!*سپس شما بعد از این (مراحل) قطعاً می میرید*سپس شما در روز رستاخیز حتماً برانگیخته می شوید.)

انسان قرآن، هرگز ذاتی ناپاک نداشته، دارای دو وجهه ملکی و ملکوتی است. او افزون بر خواص جمادی، نباتی و حیوانی، دارای نیروی «شعور و اختیار» و نگارنده سرنوشت خود و خلیفه و امانت دار خداست.

بر اساس این نگرش، سرشت هر انسانی هم خاستگاه الهی و متعالی و هم منبع گرایش طبیعت پیوستگی است، تا خود به کدام سوی گام نهد. (2)

از آنجا که آفرینش جهان و انسان، حکیمانه و هدف دار است، عالم هستی