علوم قرآن (مقدماتی) صفحه 36

نموده به اطراف بلاد اسلامی فرستادند «مصحف های عثمانی» نام نهادند.

ابن اشته در این مورد می گوید: وقتی قرآن جمع آوری شد، در مورد نامگذاری آن بحث شد؛ عده ای نام «انجیل» و عده ای نام «سِفر» را پیشنهاد دادند که مورد موافقت واقع نشد؛ ابن مسعود که در آنجا حضور داشت، گفت: من زمانی که به حبشه رفته بودم، در آنجا کتابی دیدم که آن را «صحف» می خواندند؛ از این رو، نام «مُصحف» برای قرآن انتخاب شد. (1) البته در نقل دیگری به همین مضمون، این سخن به سالم مولا ابی حذیفه نسبت داده شده است.

سوره های قرآن

(سُورَهٌ أَنزَلناها وَ فَرَضناها وَ أَنزَلنا فِیها آیاتٍ بَیِّناتٍ لَعَلَّکُم تَذَکَّرُونَ ) (2) «(این) سوره ای است که آن را فرو فرستادیم، و (عمل به آن را) واجب نمودیم، و در آن آیات روشنی نازل کردیم، شاید شما متذکر شوید!».

سوره که جمع آن «سُوَر» است به معنای بلندی، عُلوّ و منزلت است. (3)

از آنجا که سوره کلام خداوند است، دارای شرافت والا و منزلت رفیع است؛ و یا آنکه قرائت و تلاوت آن سبب رفعت شأن و برتری مقام قاری می گردد.

برخی آن را از «سور» به معنای دیوار بلند گِرداگرد شهر دانسته اند؛ زیرا هر سوره آیاتی را در برگرفته و به آن احاطه دارد، مانند حصار شهر که خانه ها را در برگرفته است. (4)

1- (1) . زرگشی، البرهان فی علوم القرآن، ص281؛ سیوطی، الاتقان فی علوم القرآن، ص58.
2- (2) . نور، آیه1.
3- (3) . ابن فارس می گوید: السین و الواوُ و الرّاء اصلٌ واحدٌ یَدُلّ علی عُلوّ و ارتفاع.
4- (4) . راغب اصفهانی گوید: سورُ المدینه، حائطها المشتمل علیها و سوره القرآن تشبهًا بها لکونه محاطاً بها احاطه السور بالمدینه.