سلسله مباحث امامت و مهدویت جلد 4 صفحه 152

ص: 167

گفتم: «پس از تو، امامت به چه کسی می‌رسد؟» فرمود: «به جعفر علیه السلام که او سرور فرزندان من و پدر امامان، راستگو در گفتار و کارهایش است. ای عبدالغفار! سؤال بزرگ و مهمی پرسیدی و تو لیاقت این را داری که جواب سؤالت را بدهم.

بدان که کلید علم و دانش، سؤال است» و شروع به خواندن این شعر نمود:

شفاء العمی طول السؤال و انَّماتمام العمی طول السکوت علی الجهل

«شفا و درمان نابینا و نادان، سؤال بسیار است و تمام نادانی، خاموشی و سکوت بر نادانی است».[146]

نام‌های مبارک امامان دوازده گانه

1. عبداللَّه بن عباس می‌گوید: نزد پیامبر صلی الله علیه و آله رفتم در حالی که حسن علیه السلام بر شانه‌اش و حسین علیه السلام بر روی پایش بود و آن دو را می‌بوسید، فرمود: «خداوندا! هر کس که با آن دو، دوستی کند را دوست بدار و هر کس با آن دو، دشمنی ورزد را دشمن بدار».

سپس فرمود: «ای ابن عباس! گویی او را می‌بینم که محاسنش از خونش رنگین و خضاب شده و مردم را به سوی خود دعوت می‌کند و به دعوتش پاسخ داده نمی‌شود و یاری می‌طلبد و یاری نمی‌شود». گفتم: «ای رسول خدا! چه کسانی آن کار را می‌کشند؟»

فرمود: «بدکاران امتم، آن‌ها را چه شده است؟ خداوند شفاعت من را به آنان نمی‌رساند». سپس فرمود: «ای ابن عباس! هر که او را با شناخت حقش زیارت کند، ثواب هزار حج و هزار عمره برایش نوشته می‌شود و بدان که هر کس او را زیارت کند، گویا مرا زیارت کرده و هر کس مرا زیارت کند، گویا خداوند را ملاقات نموده