سلسله مباحث امامت و مهدویت جلد 4 صفحه 5

ص: 13

فکر شیعی در همان سال‌های اوّل ظهور اسلام بر اساس متون اصلی اسلام پی‌ریزی شده است، ولی در آن عصر در برابر تفکّر شیعی فکر مخالفی- که مدت‌ها بعد با عنوان تفکر اهل سنت نامیده شد- قرار نگرفته بود و اسلام و مسلمانان به دو شعبه تقسیم نشده بودند؛ زیرا افرادی که پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله فکر مخالف را- که موجب انشعاب در صفوف مسلمین شد- مطرح کردند، در حیات آن حضرت به طور علنی در برابر اسلام ناب- که بعدها به نام اسلام شیعی معروف شد- نمی‌توانستند موضع‌گیری نمایند.

این انشعاب به طور رسمی بعد از پیامبر صلی الله علیه و آله با اجتماعِ عدّه‌ای در سقیفه و تعیین جانشین برای پیامبر صلی الله علیه و آله خودنمایی کرد.

باید اضافه کنیم که برطبق رهنمودهای ارائه شده در قرآن کریم یک مرجع و منبع معتبر به منظور تفسیر و تنظیم و تشریح عقاید در اسلام پیش بینی شده و در آیات متعدد از جمله در سوره نساء به آن تصریح شده است:

... وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَی الرَّسُولِ وَإِلَی أُولِی الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِینَ یَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ ...؛[2] [ «در حالی که اگر آن را به پیامبر و پیشوایان بازگردانند، از ریشه‌های مسائل آگاه خواهند شد».]

از این آیه اصل اختصاص رهبری به رسول و اولی الأمر که همان امامان معصوم‌اند استفاده می‌شود.

بر حسب احادیث متواتر، پیامبر صلی الله علیه و آله این مرجع صالح را که همان عترت آن حضرت و ائمه معصومین علیهم السلام هستند به صراحت معرفی کردند و فرمودند: آنها با