سلسله مباحث امامت و مهدویت جلد 4 صفحه 90

ص: 102

مبانی عبارتند از:

1- امامت، عهدی است الهی که از سوی خدا افرادی- که شایستگی عهده‌دار شدن آن را داشته باشند- برای احراز این مقام معیّن و منصوب می‌شوند و این نصب و گزینش الهی به وسیله پیامبر صلی الله علیه و آله به مردم اعلام می‌شود.

2- مهم‌ترین شرایط امام، عصمت و اعلمیّت او از همگان است که همه به علم و هدایت و ارشاد او محتاج باشند، ولی او از همه بی‌نیاز است همان طور که از «خلیل بن احمد» نقل است که درباره امامت امیرالمؤمنین علی علیه السلام گفت:

«احتیاج الکلّ الیه و استغناؤه عن الکلّ دلیل علی انّه امام الکلّ».[68]

3- زمین هرگز بدون حجّت و امام باقی نخواهد ماند و هر کس امام زمان خود را نشناسد و بمیرد، به مرگ جاهلیّت مرده است.

4- امامان بر حسب نصّ روایات متواتر از پیامبر صلی الله علیه و آله، دوازده نفرند.

5- آنها دوازده نفرند و همه از اهل بیت پیامبر علیهم السلام و بر حسب دلالت احادیث متواتر ثقلین، در ردیف قرآن هستند و هرگز از قرآن جدا نخواهند شد.

6- ائمه معصومین علیهم السلام به غیر از نبوّت که به پیامبر صلی الله علیه و آله ختم شده است همه مناصب دینی و حکومتی را، دارا هستند و همان طور که حضرت علی علیه السلام در نهج البلاغه فرموده آنها

«قوّام اللَّه»[69]

بر خلق می‌باشند. و یا بنابر روایت دیگر، آنها کشتی نجات امّت‌اند.

«لا یدخل الجنّة الّا من عرفهم و عرفوه و لا یدخل النار الّا من انکرهم و هم