مبانی کلامی اعجاز قرآن صفحه 166

قرآن و بادهای آبستن گر

قرآن درباره باد و نقشی که در زمینه تلقیح گیاهان دارد، چنین می فرماید: وَ أَرسَلنَا الرِّیاحَ لَواقِحَ فَأَنزَلنا مِنَ السَّماءِ ماءً... ؛ (1) ما بادها را برای بارور ساختن (ابرها و گیاهان) فرستادیم و از آسمان آبی نازل کردیم.

در این آیه خداوند به صراحت، نقش باد در آبستن کردن ابرها را بیان می کند و به دنبال آن از نزول باران خبر می دهد، و این همان چیزی است که پس از پیشرفت های علمی فراوان، برای انسان ها کشف شده است. آیا اشاره قرآن به این واقعیت، آن هم با قاطعیت خاصی که در لحن این کتاب وجود دارد، دلیل آن نیست که قرآن کتابی آسمانی است و از جانب خداوند نازل شده است؟ آیا این ها شاهدی گویا بر این مطلب نیست که گوینده این کلمات، کسی است که خودش همه این موجودات را آفریده و از همه قوانین حاکم بر آنها به خوبی آگاهی دارد؟(2)

قرآن و زندگی در کرات دیگر

خداوند در قرآن می فرماید: وَ مِن آیاتِهِ خَلقُ السَّماواتِ وَ الأَرضِ وَ ما بَثَّ فِیهِما مِن دابَّهٍ وَ هُوَ عَلی جَمعِهِم إِذا یَشاءُ قَدِیرٌ ؛ (3) و از آیات اوست آفرینش

1- (1) حجر، آیه 22. البته در تفسیر این آیه، نظریات مختلفی مطرح است که از عهده این بحث خارج می باشد. یکی از معتبرترین نظریات، تلقیح و باردار کردن ابرها باباد است. ممکن است با پیشرف علوم طبیعی، معانی این آیه بهتر برای بشر روشن گردد.
2- (2) عبدالکریم هاشمی نژاد، رهبران راستین، ج 2، ص 293 و 294.
3- (3) شوری، آیه 29.