دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 111

کلام، خلیفه الله(1)، روح الله (2)و عبدالله(3) هستند؛ آن ها که به خاطر شایستگی های ذاتی و اکتسابی و به فرمان الهی، انتخاب شده اند؛ چنان چه قرآن کریم در موارد متعددی به این واقعیت تصریح دارد: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا»(4)؛ «وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقینَ إِماماً»(5)؛ «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا»(6). سرآمد تمامی شئونات مقام امامت، ولایتی است که آنان به اذن خداوند، بر عالم و آدم دارند و با نور آن، در ظاهر و باطن به ارشاد، هدایت و دست گیری انسان ها می پردازند.

پیروان مکتب اهل بیت علیهم السلام با تکیه بر روایاتی که مورد اتفاق تمامی مذاهب اسلامی می باشد، بر این باورند که امامت الهی، منصبی فراتر از حکومت دنیایی است. امام، کسی است که به تعبیر رسول گرامی اسلام، «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته الجاهلیه»(7)؛ کسی است که در کنار کتاب اللّه، هم چنان پاینده و نجات دهنده از گمراهی هاست.(8) روشن

1- «یا داود انّا جعلناک خلیفه فی الارض فاحکم بین الناس بالحق» سورۀ ص، آیۀ 26.
2- «ولا تیأ سوا من روح اللّه» سوره یوسف، آیه 87.
3- «وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّهِ یَدْعُوهُ کادُوا یَکونُونَ عَلَیْهِ لِبَدًا» سورۀ جن، آیۀ 19.
4- سورۀ انبیاء، آیۀ 73.
5- سورۀ فرقان، آیۀ 74
6- سورۀ سجده، آیۀ 24.
7- علامه مجلسی با اسناد چهل گانه، حدیث مذکور را مستند ومستدل کرده است؛ رک: بحارالانوار، ج 23، صص 76-95. چنان که دانشمند محترم آقای فقیه ایمانی نیز با ده ها سند و منبع از زبان اهل سنت به تحکیم حدیث مذکور پرداخته اند؛ رک: شناخت امام، صص 46-27.
8- نیشاپوری، مسلم، صحیح مسلم، (باب فضایل علی بن ابی طالب)، ج 7، ص 122؛ ابن حنبل، مسند احمد بن حنبل، ج 3، ص 17 و فخر رازی، تفسیر کبیر، جزء 3، ص 18 (ذیل آیه اعتصام).