دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 16

قرآن کریم فرمود: «کَتَبَ عَلی نفْسِهِ الرَّحْمَه»- و یا این وجوب، از مطالعه ذاتش ناشی می شود- مانند اصطلاح واجب الوجود، که حکما برای ذات او به کار می برند- .

به عبارت دیگر، مناسبت ذات و صفات خدا با افعالش در این است که هرگز کار بیهوده و قبیح انجام نمی دهد(1)؛ چنان چه خود اشاعره نیز صفات جمال و جلال خداوند- از جمله علم و حکمت - را قبول دارند.

علاوه بر این، حتی می توان لطف خداوند را به سایر صفات او نیز مستند کرد؛ برای مثال، لطف او می تواند از جود و کرم او نشأت بگیرد؛ چراکه «جود» یعنی اعطای نعمتی به مستحق، بدون آن که چشم داشتی مطرح باشد. پس چون خداوند، جواد است، به نیاز بندگان- مبنی بر ارسال پیشوای الهی- پاسخ مثبت می دهد. با این بیان، اشاعره نیز وارد این بحث می شوند؛ چراکه همه فرقه ها، خداوند را جواد می دانند.

3. قبول تکامل و نیل به سعادت، به عنوان هدف و غرض آفرینش انسان(2): تردیدی نیست که این مهم در گرو تشریع (ارائه برنامه) و معرّفی