دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 196

برخی از موارد اتفاق امت اسلامی در موضوع مهدویّت

- حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف دوازدهمین خلیفه رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم است.(1)

- او هم نام و هم کنیه رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم است.(2)

- او از فرزندان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم و از نسل حضرت زهرا علیها السلام و از اهل بیت علیهم السلام است.(3)

1- برخی از روایات مربوطه که در کتب شیعی و اهل سنت نقل شده، از این قرار است:  قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «الائمه بعدی اثنی عشر، اولهم انت یا علی و آخرهم القائم الذی یفتح الله عزّ و جلّ علی یدیه مشارق الارض و مغاربها» قندوزی، ینابیع الموده، ج2، ص295. «عقد ابوداوود فی سننه باباً فی المهدی وأورد فی صدره حدیث جابر بن سمره عن رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «لایزال هذا الدین عزیزاً الی اثنی عشر خلیفه... فاشار بذلک الی ماقاله العلماء ان المهدی احد الاثنی العشر فانه لم یقع الا الآن وجود اثنی عشر اجتمعت الامه علی کل منهم» . سیوطی، الحاوی للفتاوی، ج2، ص65. قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «لما عرض بی الی ربی جل جلاله، اتانی النداء یا محمد!... و اعطیتک ان اخرج من صلبه احد عشر مهدیاً کلهم من ذریتک من البکر البتول و آخر رجل منهم یصلی خلفه عیسی بن مریم...». شیخ صدوق، کمال الدین، ص 259 و 283. قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «الائمه بعدی اثناعشر تسعه من صلب الحسین والتاسع مهدیهم» قمی، کفایه الاثر، ص23و30.
2- قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «لاتقوم الساعه حتی یلی رجل من اهل بیتی یواطی اسمه اسمی» . شیخ طوسی، الغیبه، ص 113؛ ابن حنبل، مسند احمد، ج1، ص 376؛ سنن ترمذی، ج 4، ص 505 و ج 3، ص343؛ طبرانی، معجم الکبیر، ج1، ص 165؛ صحیح ابوداود، ج 2، ص 207.  قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «یخرج فی آخرالزمن من ولدی اسمه کاسمی و کنیته کنیتی...». ابن جوزی، تذکره الخواص، ص 325. وی تصریح کرده است: «و هذا حدیث مشهور قد اخرج ابوداوود و الزهری...».
3- قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم : «کلهم من ذریتک من البکر البتول...» . شیخ صدوق، کمال الدین، ج1، ص250؛ احمد بن حنبل، مسند احمد، ج 1، ص84. «اولم یبق من الدهر الا یوم لبعث الله رجلا من اهل بیتی...» . طبرسی، مجمع البیان، ج7، ص67؛ ابن حنبل، مسنداحمد، ج1، ص 99؛ ابن اثیر، ج11، ص 49؛ سنن ابی داود، کتاب المهدی، ج2، ص 310 و سنن ابن ماجه، ج 2، ص 1368.