دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 20

فعلی، بهترین گواه بر این ادعا است.

در نتیجه، حکمت الهی اقتضا می کند که همراه با قانون جامع، رهبر و راهنمایی نیز برای انسان ها فرستاده شود؛ چراکه در غیر این صورت، انسان ها به کمال مطلوب نخواهند رسید و در نتیجه، نقض غرض خواهد شد.(1)

طرح برهان لطف محصّل در اثبات اصل امامت

انسان با تدبر در احوالات خود و نظام هستی و نیز با مشاهده نظم جهان خلقت و انواع نعمت ها و اسرار آفرینش و تأمل در آن ها، لاجرم به سوی خداوند متوجه می شود و با شناخت او، به اهداف آفرینش پی می برد و به این حقیقت می رسد که خداوند نعیم و حکیم، بر مبنای هدف و حکمتی، انسان و جهان آفرینش را خلق فرموده است. چراکه اگر خداوند در تمام افعالش- از جمله آفرینش انسان ها- هدف و غرضی نداشته باشد، افعال او لغو و عبث خواهد بود و از آن جا که لغو، قبیح است، خداوند بی نیاز و عالِم علی الاطلاق، هیچ گاه کار قبیح انجام نمی دهد.(2)

پس از اثبات اصل هدف، باید به دنبال ماهیت آن بود. بی تردید از آن جا که خداوند سبحان، بی نیاز مطلق است، هدف آفرینش از سوی خداوند را نمی توان اقدامی برای رفع نواقص یا رسیدن به کمال، متصور شد؛ بلکه هدف، سعادت و به کمال رساندن مخلوقات و بالاخص، انسان است.

بدیهی است که تحقق این هدف، برای انسان هایی که مرکب از عقل و شهوت، و در انتخاب راه سعادت و شقاوت، مختار هستند(3)، بدون فرستادن

1- مصباح یزدی، اصول عقاید، ج 2، ص 36.
2- ربانی گلپایگانی، القواعد الکلامیه، ص 104.
3- چنان چه خداوند می فرماید: «إِنَّا هَدَیْناهُ السَّبِیلَ إِمَّا شاکراً وَ إِمَّا کفُورا» (انسان/3) و «فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها» (شمس/8).