دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 217

نَدْعُوا کلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِم».(1) پس هر گروهی، امام و پیشوایی دارد و این امام، همان امام دنیایی است؛ لذا باید در دنیا برای هر گروه و فرقه ای، امامی باشد؛ خواه، امام نور و خواه، امام نار.

همان گونه که علامه طباطبایی پس از تبیین معنای امام و عهد الهی، از این آیه، استمرار وجود امام در همه زمان ها را نتیجه گرفته است: «فالامام هو الذی یسوق الناس الی الله سبحانه یوم تبلی السرائر کما انه یسوقهم الیه فی ظاهر هذه الحیاه الدنیا و باطنها و للآیه مع ذلک تفید ان الامام لایخلو عنه زمان من الازمنه و عصر من الاعصار لمکان قوله تعالی "کل اناس" و یستفاد ان الارض و فیها الناس لاتخلو عن امام حق».(2)

ایشان، ذیل آیه مورد بحث می فرماید: «المستفاد من ظاهر الآیه ان هذه الدعوه تعم الناس جمیعاً من الاولین و الآخرین… فالمتعین ان یکون المراد بامام کل أناس … او امام الحق خاصه و هوالذی یجتبیه الله سبحانه فی کل زمان لهدایه اهله بأمره نبیا کان کابراهیم و محمد صلی الله علیه و آله و سلم او غیر نبیّ».(3)

1- سورۀ اسراء، آیۀ 71.
2- طباطبایی، المیزان، ج 1، صص 376 - 377.
3- طباطبایی، المیزان، ج 13، ص 166.