دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 55

یعنی«ثُمّ ثَبَتَ ذالک فی کلّ دَهرٍ و زمان»(1)، می فرماید: «و بالجمله، واجب است بودن پیغمبر یا امامی در هر زمان؛ تا حجّت خدای تعالی باشد بر خلق. و بباید دانست که این کلام شریف با این وجازت، مشتمل است بر خلاصه افکار و انظار حکمای سابقین و علمای لاحقین؛ بلکه اشاره است به حقایقی که غایت فکر و نظر اکثر متکلمین به آن نرسیده. و اگر فلاسفه اقدمین را استماع این کلام مقدس ممکن می شد، هر آینه، اقرار می نمودند به معجز بودن این کلام قدسی؛ که جان تشنه داند قیمت آب».(2)

نیز امام فرمود: «الحجه قبل الخلق، مع الخلق و بعد الخلق»(3) و «لو بقیت الارض بلاحجه لساخت بأهلها»(4)؛ یعنی ساختار وجودی این جهان بدون وجود امام، بر هم می ریزد؛ پس، از بر هم نخوردن و برقراری این جهان، پی به وجود با ارزش امام و حجت خدا می بریم.

اکنون نیز که هنگامه غیبت حجت خدا است، خورشید وجودیشان از پشت ابرها نورافشانی می کند و وجود ابرها، مانع کار خورشید نمی شود. چنان چه امیرالمؤ منین علی علیه السلام فرمودند: «اللهم بلی لاتخلو الارض من قائم للّه بحجه اًمّا ظاهراً مشهوراً او خائفاً مخموراً»(5).

حسن ختام این نوشته را یادی از «هنری کربن» قرار می دهیم. گفته اند،

1- کلینی، اصول کافی، ج 1، باب الاضطرار الی الحجه، ص 168، ح 1.
2- لاهیجی، گوهر مراد، ص 357.
3- علامه مجلسی، بحار الانوار، ج 23، باب 1، ص 38، ح 66.
4- علامه مجلسی، بحار الانوار، ج 23، باب 1، ص 37، ح 64.
5- نهج البلاغه، حکمت 147.