دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 83

امام باقر علیه السلام نیز درباره نخستین مخلوق خداوند می فرماید:

«ان الله تفرّد فی وحدانیته ثم تکلم بکلمه فصارت نوراً ثم خلق من ذلک النور محمداً و علیاً و عترته ثم تکلم بکلمه فصارت روحاً و اسکنها ذلک النور و اسکنه فی ابداننا فنحن روح الله و کلمته احتجب بها من خلقه فما زلنا فی ظله خضراء مسبحین نسبحه و نقدسه حیث لا شمس و لا قمر و لا عین تطرف...»؛(1)

«خداوند در یگانگی اش تنها بود؛ سپس به کلمه ای تکلم کرد که آن کلمه نوری گردید. سپس از این نور، محمد و علی و عترت او را آفرید. سپس به کلمه دیگری تکلم کرد و آن کلمه، روح گردید و خداوند، آن روح را در آن نور ساکن گردانید و سپس آن را در بدن های ما قرار داد. پس ما روح خدا و کلمه او هستیم که به واسطه آن، از خلقش پوشیده است و زمانی که هنوز خورشید و قمر و چشمی گشوده نشده بود، ما پیوسته در سایه سبز، تسبیح و تقدیس خدا می کردیم».

امام علی علیه السلام نیز در این رابطه فرموده اند:

«ان جمیع ما فی القرآن فی سوره الفاتحه و جمیع ما فی سوره الفاتحه فی بسم الله الرحمن الرحیم و جمیع ما فی البسمله فی باء بسمله و انا النقطه تحت الباء»؛(2)

«تمام قرآن در سوره حمد است و تمام سوره حمد در "بسم الله الرحمن الرحیم" است و هر آن چه در بسم الله است، در باء بسم الله بوده و من، نقطهء زیر باء هستم».

هم چنان که «الف»، اشاره به ذات واجب دارد، «باء» نیز- چنان چه در حروف الف با، مرتبه دوم را دارد- کنایه از عقل اول و صادر نخستین است.