دلایل عقلی و نقلی امامت و مهدویت صفحه 97

وجودهم، و هم الواسطه فی الافاضه»؛(1)

«بی شک، آنان بر مخلوقات ولایت دارند و واسطه در ایجاد آنان به شمار می آیند؛ زیرا اگر آنان نبودند، مردم آفریده نمی شدند. وجود مردم از آنان است و آنان، واسطه در افاضه وجود به مردم اند».

امام خمینی رحمه الله نیز نخستین تجلی الهی را بر مقام محمدی و علوی چنین تطبیق می کنند:

«اول من فلق الصبح الازل و تجلی علی الآخر بعدالاول و خرق استارالاسرار هوالمشیه المطلقه والظهور غیر المتعین التی یعبر عنها تاره بالفیض المقدس... و بمقام المحمدیه و علویه...» ؛(2)

«نخستین چیزی که در صبح ازل طلوع کرد و بر آخرینِ بعد از نخستین تابید و پرده های اسرار را درید، مشیت مطلق و ظهور نامتعین، یعنی فیض مقدس بود… که گاهی آن را مقام محمدیه یا علویه گویند».

علامه طباطبایی در پاسخ این پرسش که آیا از آیات و روایات، واسطه بودن ائمه علیهم السلام در فیض را می توان برگرفت، می گویند: «از آیات ولایت- اگر به معنی ولایت تکوینی معنی و تفسیر شوند- می توان این معنی را استفاده کرد؛ به علاوه آن که، عمده روایات صحیحه، بر واسطه بودن ائمه علیهم السلام در فیض دلالت دارند. از آن جمله، حدیث جابر که فریقین (شیعه و سنی) آن را نقل کرده اند. در آن روایت حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به جابر بن عبدالله انصاری می فرماید: "اوّل ما خلق الله، نور نبیک، یا جابر"(3). وانگهی اگر عالم، عالم علّت و معلول و مترقیه به علل عالیه باشد- چنان که

1- صغیر، الولایه التکوینیه حق الطبیعی للمعصوم، ص 4، ص 279.
2- امام خمینی، مصباح الهدایه الی الخلافه والولایه، ص 45، مشکات 2، مصباح 1.
3- علامه مجلسی، بحارالانوار، ج 15، ص 24، ح 43 و ج 25، ص 21، ح 37 و....