امامت صفحه 132

و نیز روایاتی در باب محدّث بودن امام رسیده است.(1) و روایات دیگری نیز

وجود دارد که افضل علم امام (علیه السلام) آن است که به صورت الهام و القا در قلب و یا با رسیدن صدای فرشته به گوش امام، برایش پدید می آید.(2) این دو گروه از روایات هم

به این امر تأکید می کند که علوم اهل بیت (علیهم السلام) دائمآ در فزونی است.

12 _ 2. علم غیب امام

با توجّه به آیات و روایاتی که درباره علم امام ذکر شد، تردیدی نیست که امام (علیه السلام) از غیب اطلاع و آگاهی دارد. این امر در قرآن کریم و روایات به صراحت مورد بحث قرار گرفته است. خداوند متعال می فرماید :

(عالِمُ آلغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً * إِلّا مَنِ آرْتَضی مِنْ رَسُولٍ).(3)

خداوند عالم غیب است احدی را بر غیب خویش آگاه نمی کند مگر رسولی که از او خشنود باشد.

(وَما کانَ اللّهُ لِ_یُطْلِعَکُمْ علی الغَیْبِ وَل_کِنَّ اللّهَ یَجْتَبِی مِنْ رُسُلِهِ مَنْ یَشاءُ).(4)

خداوند شما را بر غیب آگاه نمی کند ولی خدا از رسولانش کسی را که بخواهد برمی گزیند.

با توجه به این دو آیه معلوم می شود که خداوند متعال علم غیب را به عدّه ای از رسولانش عطا فرموده است. شکی نیست که پیامبر گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) از رسولانی است که حامل این علم بوده اند. و چون امامان معصوم (علیهم السلام) _ چنان که گفتیم _ وارث علوم همه پیامبران و رسولان اند پس آنان نیز حامل علم غیب اند. امام صادق (علیه السلام) به خداوند متعال سوگند یاد می کند که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) از کسانی بوده که خداوند

1- . کافی 1/ 270.
2- . کافی 1/ 264.
3- . جن/ 26.
4- . آل عمران / 179.